noun · neuterthird declension
modulāmen
modulāmen n (genitive modulāminis)
Classical[mɔ.dʊˈɫaː.mɛn]Ecclesiastical[mo.duˈlaː.men]
Meaning
- singing, chanting, making music
- song, melody
- harmony, euphony
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | modulāmen | modulāmina |
| genitive | modulāminis | modulāminum |
| dative | modulāminī | modulāminibus |
| accusative | modulāmen | modulāmina |
| ablative | modulāmine | modulāminibus |
| vocative | modulāmen | modulāmina |
mŏdŭlāmen, ĭnis, n. id.,
I. melody, euphony (post-class.):
(Cicero) in secundā (in Verrem, i. e. Verr. 2, 2, 78, § 191) simili usūs modulamine, manifesto peccatu inquit, non peccato, Gell. 13, 21 (20), 16: caeli ac siderum, Macr. Somn. Scip. 2, 12; Sid. Carm. 1, 9.Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Italic *-mn̥ Latin -men Latin modulāmen From modulor (“to sing”) + -men.