LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

mingō

mingō (present infinitive mingere, perfect active mīnxī, supine mīnctum or mīctum)
Classical[ˈmɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈmiŋ.ɡo]

Meaning

  1. intransitiveto urinate

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mingōmingēbammingammīnxīmīnxerammīnxerō
2nd sg.mingismingēbāsmingēsmīnxistīmīnxerāsmīnxeris
3rd sg.mingitmingēbatmingetmīnxitmīnxeratmīnxerit
1st pl.mingimusmingēbāmusmingēmusmīnximusmīnxerāmusmīnxerimus
2nd pl.mingitismingēbātismingētismīnxistismīnxerātismīnxeritis
3rd pl.minguntmingēbantmingentmīnxērunt
mīnxēre
mīnxerantmīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mingammingeremmīnxerimmīnxissem
2nd sg.mingāsmingerēsmīnxerīsmīnxissēs
3rd sg.mingatmingeretmīnxeritmīnxisset
1st pl.mingāmusmingerēmusmīnxerīmusmīnxissēmus
2nd pl.mingātismingerētismīnxerītismīnxissētis
3rd pl.mingantmingerentmīnxerintmīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.mingormingēbarmingar
2nd sg.mingeris
mingere
mingēbāris
mingēbāre
mingēris
mingēre
3rd sg.mingiturmingēbāturmingētur
1st pl.mingimurmingēbāmurmingēmur
2nd pl.mingiminīmingēbāminīmingēminī
3rd pl.mingunturmingēbanturmingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.mingarmingerer
2nd sg.mingāris
mingāre
mingerēris
mingerēre
3rd sg.mingāturmingerētur
1st pl.mingāmurmingerēmur
2nd pl.mingāminīmingerēminī
3rd pl.minganturmingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mingemingere
pres. 2nd pl.mingitemingiminī
fut. 2nd sg.mingitōmingitor
fut. 3rd sg.mingitōmingitor
fut. 2nd pl.mingitōte—
fut. 3rd pl.minguntōminguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemingeremingī
perfect infinitivemīnxissemīnctum esse
future infinitivemīnctūrum essemīnctum īrī
present participlemingēns—
perfect participle—mīnctus
mīncta, mīnctā, mīnctae, mīnctam, mīnctārum, mīnctās, mīncte, mīnctī, mīnctīs, mīnctō, mīnctōrum, mīnctōs
future participlemīnctūrus
mīnctūra, mīnctūrā, mīnctūrae, mīnctūram, mīnctūrārum, mīnctūrās, mīnctūre, mīnctūrī, mīnctūrīs, mīnctūrō, mīnctūrōrum, mīnctūrōs, mīnctūrum
mingendus
mingundus, mingenda, mingendā, mingendae, mingendam, mingendārum, mingendās, mingende, mingendīs, mingendōrum, mingendōs
gerundmingendī, mingendō, mingendumsupinemīnctum, mīnctū

mingo, inxi, inctum and ictum, 3, v. a. root mig, whence also meio; cf. also the Greek ὀ μιχέω,
I. to make water, to void urine: in me veniant mictum atque cacatum, Hor. S. 1, 8, 38: urina mingitur, Cels. 4, 20: ut quantum bibisset, tantum mingeret, Vop. ap. Bon. 14; Juv. 3, 107.—In mal. part., Cat. 67, 30.

Origins

From Proto-Italic *minɣō, from Proto-Indo-European *h₃mi-n-ǵʰ-, n-infix of *h₃meyǵʰ-. Doublet of mēiō. Cognate with Ancient Greek ὀμείχω (omeíkhō), Sanskrit मेहति (mehati), Old Norse míga, Tocharian B miśo.

Elsewhere
  • Catalanremintolarfrom Vulgar Latin *reminctulare
  • Italianminciabbiofrom Vulgar Latin *minxabulum
Borrowings
  • Italianmingere

Quick answers

What does mingō mean in Latin?
mingō, a verb, means “to urinate”.
What are the principal parts of mingō?
mingō, mingere, mīnxī, mīnctum (third conjugation).
How do you pronounce mingō?
In classical Latin, [ˈmɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiŋ.ɡo].