adjectivefirst/second-declension adjective
mīmicus
mīmicus (feminine mīmica, neuter mīmicum)
Classical[ˈmiː.mɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈmiː.mi.kus]
Meaning
- adjectivemimic
- adjectivefarcical
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīmicus | mīmica | mīmicum |
| genitive | mīmicī | mīmicae | mīmicī |
| dative | mīmicō | mīmicae | mīmicō |
| accusative | mīmicum | mīmicam | mīmicum |
| ablative | mīmicō | mīmicā | mīmicō |
| vocative | mīmice | mīmica | mīmicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīmicī | mīmicae | mīmica |
| genitive | mīmicōrum | mīmicārum | mīmicōrum |
| dative | mīmicīs | mīmicīs | mīmicīs |
| accusative | mīmicōs | mīmicās | mīmica |
| ablative | mīmicīs | mīmicīs | mīmicīs |
| vocative | mīmicī | mīmicae | mīmica |
mīmĭcus, a, um, adj., = μιμικός,
I. of or belonging to mimes, mimic, farcical (class.).
I. Lit.:
ne aut scurrilis jocus sit, aut mimicus, farcical, extravagant, Cic. de Or. 2, 59, 239; Quint. 6, 1, 47 Spald.—II. Trop.:
res mimicae et ineptae, Plin. Ep. 7, 29, 3: mors, mimic, feigned, Petr. 94 fin.—Hence, adv.: mīmĭcē, like a mime, farcically, Cat. 42, 8; Tert. Apol. 46; Sen. Contr. 2, 12, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīmicus adj.
, μιμικός, of mimes, farcical, extravagant: nomen: iocus.
Origins
Borrowed from Ancient Greek μῑμικός (mīmikós).
Descendants
- Catalanmímic
- Englishmimic
- Frenchmimique
- GermanMimik
- Italianmimico
- Portuguesemímico
- Romanianmimic
- Spanishmímico
- Polishmimika
- Swedishmimik