noun · femininefirst declension
mergae
mergae f pl (genitive mergārum)
Classical[ˈmɛr.ɡae̯]Ecclesiastical[ˈmɛr.d͡ʒe]
Meaning
- femininepluralplural onlya two-pronged pitchfork
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | mergae |
| genitive | — | mergārum |
| dative | — | mergīs |
| accusative | — | mergās |
| ablative | — | mergīs |
| vocative | — | mergae |
mergae, ārum, f. root marg-, to clear away; cf.: ἀμέργω, ἀμέλγω, mulgo, amurca,
I. a two-pronged pitchfork, with which corn, when cut, was made into heaps:
mergae furculae, quibus acervi frugum fiunt, dictae a volucribus mergis, quia, ut illi se in aquam mergunt, dum pisces persequuntur, sic messores eas in fruges demergunt, ut elevare possint manipulos, Paul. ex Fest, p. 124 Müll.: mergas datus, ut hortum fodiat, Plaut. Poen. 5, 2, 58: multi mergis, alii pectinibus spicam ipsam legunt, Col. 2, 21, 3.—Comically: si attigeris ostium, jam tibi hercle in ore fiet messio mergis pugneis, i. e. a rich crop of fisticuffs, Plaut. Rud. 3, 4, 58.Origins
Probably from a Proto-Indo-European root common with Ancient Greek ἀμέργω (amérgō, “to pluck or pull”), ὀμόργνυμι (omórgnumi, “to wipe”) and maybe Lithuanian márška (“net for fish”).