noun · femininethird declension
mentīgō
mentīgō f (genitive mentīginis)
Classical[mɛnˈtiː.ɡoː]Ecclesiastical[menˈtiː.ɡo]
Meaning
- a kind of eruption or scab on lambs
ante AD 70, Lucius Junius Moderatus Columella (author), E.S. Forster and Edward H. Heffner (editors), Res Rustica in On Agriculture, volume II: Books V–IX (1954), book vii, chapter v, § 21, page 275
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mentīgō | mentīginēs |
| genitive | mentīginis | mentīginum |
| dative | mentīginī | mentīginibus |
| accusative | mentīginem | mentīginēs |
| ablative | mentīgine | mentīginibus |
| vocative | mentīgō | mentīginēs |
mentīgo, ĭnis, f. mentum,
I. a kind of eruption, scab, on lambs (i. q. ostigo, q. v.), Col. 7, 5, 21.
Origins
- Proto-Indo-European*mn̥tós
- Proto-Italic*məntom
- Latinmentīgō
Latin -īgō Latin mentīgō From mentum (“the chin”) + -īgō (“diseased condition”).