proper noun · masculinesecond declension
Mencius
Mencius m sg (genitive Menciī or Mencī)
Classical[ˈmɛŋ.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈmɛn̠ʲ.t͡ʃi.us]
Meaning
- masculinesingularMencius
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Mencius | — |
| genitive | Menciī Mencī | — |
| dative | Menciō | — |
| accusative | Mencium | — |
| ablative | Menciō | — |
| vocative | Mencī | — |
Origins
From Chinese 孟子 + Latin -ius.