noun · masculinethird declension
medicātor
medicātor m (genitive medicātōris, feminine medicātrīx)
Classical[mɛ.dɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[me.diˈkaː.tor]
Meaning
- Late Latinphysician
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | medicātor | medicātōrēs medicātrīcēs |
| genitive | medicātōris medicātrīcis | medicātōrum medicātrīcum |
| dative | medicātōrī medicātrīcī | medicātōribus medicātrīcibus |
| accusative | medicātōrem medicātrīcem | medicātōrēs medicātrīcēs |
| ablative | medicātōre medicātrīce | medicātōribus medicātrīcibus |
| vocative | medicātor | medicātōrēs medicātrīcēs |
mĕdĭcātor, ōris, m. id.,
I. a physician (post-class.):
annunciari Christum medicatorem, Tert. adv. Marc. 3, 17; Avien. Arat. 216.Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin medicātor From medicō (“to heal, cure”) + -tor (“-er”, agent noun suffix).
Descendants
- Italianmedicatore