noun · femininethird declension
masticātiō
masticātiō f (genitive masticātiōnis)
Classical[mas.tɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[mas.tiˈkat.t͡si.o]
Meaning
- Late Latinchewing, mastication
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | masticātiō | masticātiōnēs |
| genitive | masticātiōnis | masticātiōnum |
| dative | masticātiōnī | masticātiōnibus |
| accusative | masticātiōnem | masticātiōnēs |
| ablative | masticātiōne | masticātiōnibus |
| vocative | masticātiō | masticātiōnēs |
mastĭcātĭo, ōnis, f. mastico,
I. a chewing, mastication (post-class.):
cibum masticatione exercere, Cael. Aur. Tard. 4, 3, 70.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin masticātiō From masticō (“to chew”) + -tiō (“-tion”).
Descendants
- Catalanmasticació
- Englishmastication
- Frenchmastication
- Italianmasticazione
- Spanishmasticación