proper noun · masculinesecond declension
Mārtīniānus
Mārtīniānus m sg (genitive Mārtīniānī)
Classical[maːr.tiː.niˈaː.nʊs]Ecclesiastical[mar.ti.niˈaː.nus]
Meaning
- A Roman Emperor, Martinian
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Mārtīniānus | — |
| genitive | Mārtīniānī | — |
| dative | Mārtīniānō | — |
| accusative | Mārtīniānum | — |
| ablative | Mārtīniānō | — |
| vocative | Mārtīniāne | — |
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin -iānus Latin Mārtīniānus From Mārtīnus + -iānus.
Descendants
- ItalianMartiniano