noun · masculinethird declension
marchiō
marchiō m (genitive marchiōnis)
Classical[ˈmar.kʰi.oː]Ecclesiastical[ˈmar.ki.o]
Meaning
- Medieval Latinfrontier-guardsman, marquess, marquis
Venerabilem fratrum nostrum Salzburgensem archiepiscopum, et dilectum filium abbatem de Salem et nobilem virum marchionem orientalem quorumdam principum nuntios ad sedem apostolicam destinatos benignae recepimus, et eis benevolam duximus audientiam indulgendam.
1202, Innocentius III, VenerabilemEt sic nobis remansit solus titulus marchio Moravie sine re.
1350, Charles IV, Vita Caroli IV Capitulum VIII
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | marchiō | marchiōnēs |
| genitive | marchiōnis | marchiōnum |
| dative | marchiōnī | marchiōnibus |
| accusative | marchiōnem | marchiōnēs |
| ablative | marchiōne | marchiōnibus |
| vocative | marchiō | marchiōnēs |
Origins
From marcha, marca (“boundary-mark”) + -iō, from Frankish *marku, from Proto-Germanic *markō (“boundary; boundary marker”), from Proto-Indo-European *mórǵs (“edge, boundary, border”).