LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

marchiō

marchiō m (genitive marchiōnis)
Classical[ˈmar.kʰi.oː]Ecclesiastical[ˈmar.ki.o]

Meaning

  1. Medieval Latinfrontier-guardsman, marquess, marquis
    Venerabilem fratrum nostrum Salzburgensem archiepiscopum, et dilectum filium abbatem de Salem et nobilem virum marchionem orientalem quorumdam principum nuntios ad sedem apostolicam destinatos benignae recepimus, et eis benevolam duximus audientiam indulgendam.1202, Innocentius III, Venerabilem
    Et sic nobis remansit solus titulus marchio Moravie sine re.1350, Charles IV, Vita Caroli IV Capitulum VIII

Declension

declension
formsingularplural
nominativemarchiōmarchiōnēs
genitivemarchiōnismarchiōnum
dativemarchiōnīmarchiōnibus
accusativemarchiōnemmarchiōnēs
ablativemarchiōnemarchiōnibus
vocativemarchiōmarchiōnēs

Origins

From marcha, marca (“boundary-mark”) + -iō, from Frankish *marku, from Proto-Germanic *markō (“boundary; boundary marker”), from Proto-Indo-European *mórǵs (“edge, boundary, border”).

Quick answers

What does marchiō mean in Latin?
marchiō, a noun, means “frontier-guardsman, marquess, marquis”.
What is the genitive of marchiō?
The genitive singular is marchiōnis. marchiō is masculine, third declension.
How do you pronounce marchiō?
In classical Latin, [ˈmar.kʰi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmar.ki.o].