noun · neuterindeclinable, variously declined, first declension
manna
manna n or f (genitive manna or mannae)
Classical[ˈman.na]Ecclesiastical[ˈman.na]
Meaning
- Late Latinindeclinablemanna
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | manna | manna mannae |
| genitive | manna mannae | manna mannārum |
| dative | manna mannae | manna mannīs |
| accusative | manna mannam | manna mannās |
| ablative | manna | manna mannīs |
| vocative | manna | manna mannae |
manna, ae, f., = μάννα,
I. a grain, a vegetable juice hardened into grains, Plin. 12, 14, 32, § 62:
manna una turis, id. 29, 6, 38, § 119: croci, Veg. Vet. 2, 39.manna, man, manhu, neutr. indecl., and manna, ae, f. Hebrew,
I. the manna of the Hebrews.—Neutr.:
Filii Israël dixerunt ad invicem, Manhu, quod significat, Quid est hoc? Vulg. Exod. 16, 15: sume vas unum, et mitte ibi man, quantum, etc., id. ib. 16, 33.—Fem., Hier. in Psa. 131, 16: mannae cibus, Sulp. Sev. Chron. 1, 20, 3: legimus, manna esui populo fuisse, Tert. Carn. Chr. 6.—Origins
From Ancient Greek μᾰ́ννᾰ (mắnnă), from Biblical Hebrew מן (man).
Old English
- Englishmanna
Elsewhere
- Italianmanna
- Polishmanna
- Sicilianmanna