proper noun · masculinesecond declension
Mānius
Mānius m (genitive Māniī or Mānī)
Classical[ˈmaː.ni.ʊs]Ecclesiastical[ˈmaː.ni.us]
Meaning
- a masculine praenomen, famously held by
Manius Curius Dentatus, a Roman hero
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Mānius | Māniī |
| genitive | Māniī Mānī | Māniōrum |
| dative | Māniō | Māniīs |
| accusative | Mānium | Māniōs |
| ablative | Māniō | Māniīs |
| vocative | Mānī | Māniī |
Mānĭus, i, m., and Mānĭa, ae, f. mane,
I. a Roman prænomen, usually abbreviated M'., Varr. L. L. 9, § 61 Müll.; cf.: Manius praenomen dictum est ab eo, quod mane quis initio natus sit, ut Lucius, qui luce, Paul. ex Fest. p. 148 Müll.
Origins
Archaic Latin Mānios, itself from mānis (“good”).