proper noun · masculinesecond declension
Manimī
Manimī m pl (genitive Manimōrum)
Meaning
- A Germanic tribe mentioned by Tacitus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | Manimī |
| genitive | — | Manimōrum |
| dative | — | Manimīs |
| accusative | — | Manimōs |
| ablative | — | Manimīs |
| vocative | — | Manimī |