noun · masculinesecond declension
Manichaeus1
Manichaeus m sg (genitive Manichaeī, feminine Manichaea)
Classical[ma.nɪˈkʰae̯.ʊs]Ecclesiastical[ma.niˈkɛː.us]
Meaning
- masculinesingulara Manichaean
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Manichaeus Manichaea | Manichaeī Manichaeae |
| genitive | Manichaeī Manichaeae | Manichaeōrum Manichaeārum |
| dative | Manichaeō Manichaeae | Manichaeīs |
| accusative | Manichaeum Manichaeam | Manichaeōs Manichaeās |
| ablative | Manichaeō Manichaeā | Manichaeīs |
| vocative | Manichaee Manichaea | Manichaeī Manichaeae |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Μανιχαῖος (Manikhaîos).
Descendants
- EnglishManichaean
- Frenchmanichéen
- Italianmanicheo
- Middle FrenchManichée