noun · masculinesecond declension
mānacus
mānacus m (genitive mānacī)
Classical[ˈmaː.na.kʊs]Ecclesiastical[ˈmaː.na.kus]
Meaning
- The ecliptic on a sundial
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mānacus | mānacī |
| genitive | mānacī | mānacōrum |
| dative | mānacō | mānacīs |
| accusative | mānacum | mānacōs |
| ablative | mānacō | mānacīs |
| vocative | mānace | mānacī |
Origins
Borrowed from Ancient Greek μάναχος (mánakhos).
Descendants
- TranslingualManacus