LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

malignus

malignus (feminine maligna, neuter malignum)
Classical[maˈlɪŋ.nʊs]Ecclesiastical[maˈliɲ.ɲus]

Meaning

  1. adjectivewicked, malicious, stingy
  2. adjectivespiteful
  3. adjectivemalignant, malign

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemalignusmalignamalignum
genitivemalignīmalignaemalignī
dativemalignōmalignaemalignō
accusativemalignummalignammalignum
ablativemalignōmalignāmalignō
vocativemalignemalignamalignum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemalignīmalignaemaligna
genitivemalignōrummalignārummalignōrum
dativemalignīsmalignīsmalignīs
accusativemalignōsmalignāsmaligna
ablativemalignīsmalignīsmalignīs
vocativemalignīmalignaemaligna

mălignus, a, um, adj. for maligenus, malus, and gen-, root of gigno; cf. the opp. benignus,
I. of an evil nature or disposition, ill-disposed, wicked, mischievous, malicious, spiteful, envious, malignant, malign (poet. and post-Aug.; syn.: invidus, malevolus, parcus).
I. In gen.: maligni caupones, Hor. S. 1, 5, 4: magnaque numinibus vota exaudita malignis, unkind, Juv. 10, 111.— Of inanim. and abstr. things: malignissima capita, Sen. Vit. Beat. 18: litus, Luc. 8, 565: portus, id. 5, 651: leges, Ov. M. 10, 329: votum, Cat. 67, 5: verba, Manil. 4, 573: mente malignā, Cat. 68, 37: studia, Ov. Tr. 4, 1, 101: vulgus, Hor. C. 2, 16, 40: oculi, Verg. A. 5, 654.—
II. In partic.
A. Stingy, niggardly: malignus, largus, Plaut. Bacch. 3, 2, 17.—Of favors, Ter. Hec. 1, 2, 84: vagae ne parce malignus arenae ossibus particulam dare, Hor. C. 1, 28, 23.—Trop.: fama, Ov. H. 16, 143: in laudandis dictionibus, Quint. 2, 2, 6.—
B. Transf.
1. Barren, unfruitful: terra malignior ceteris, Plin. Ep. 2, 17, 15: colles, Verg. G. 2, 179.—
2. Scanty, insufficient, dim, petty, small, narrow: ostium, too narrow, Sen. Q. N. 3, 27: aditus, Verg. A. 11, 525: ignis, Mart. 10, 96, 7: lux, Verg. A. 6, 270: conspecta est parva maligna Unda procul venā, Luc. 9, 500: munus, Plin. 7, 50, 51, § 167.—Hence, adv.: mălignē.
1. In gen., ill-naturedly, spitefully, enviously, malignantly (not in Cic. or Cæs.): maledice ac maligne loqui, Liv. 45, 39.—Comp.: malignius habitum esse sermonem, Curt. 8, 1, 8.—
2. In partic.
a. Stingily, grudgingly: ager maligne plebi divisus, Liv. 8, 12: famem exstinguere, sparingly, Sen. Ep. 18, 9: non mihi fuit tam maligne, ut, etc., it has not gone so poorly with me that, etc., Cat. 10, 18: dispensare, Sen. Ben. 6, 16, 7: laudare, Hor. Ep. 2, 1, 209.—Comp.: dicis, malignius tecum egisse naturam, Sen. Ep. 44, 1.—
b. Little, scantily: terra eorum, quae seruntur, maligne admodum patiens, a very little, Mel. 2, 2: apertus, Sen. Ben. 6, 34, 3: virens, Plin. 34, 11, 26, § 112.

Origins

Formed as an antonym of benignus (“kind, generous”), from male (“badly”) + -gnus (“-born”).

Descendants
  • Catalanmaligne
  • Englishmalign
  • Frenchmalin
  • Italianmaligno
  • Occitanmaligne
  • Portuguesemaligno
  • Romanianmalign
  • Spanishmaligno
  • Asturianmaliñu
  • Asturianmalín

Quick answers

What does malignus mean in Latin?
malignus, a adjective, means “wicked, malicious, stingy; spiteful; malignant, malign”.
How do you pronounce malignus?
In classical Latin, [maˈlɪŋ.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [maˈliɲ.ɲus].