proper noun · masculinesecond declension
Malavicus
Malavicus m sg (genitive Malavicī)
Classical[maˈɫa.wɪ.kʊs]Ecclesiastical[maˈlaː.vi.kus]
Meaning
- masculinesingularA Roman cognomen
L(ucio) Baebio / Opiavi f(ilio) / Ser(gia) Oplo / Malavico / aedili / decurioni / IIviro / ann(orum) LX / et Seiae / Opli f(iliae) / Tertullae / uxori eius / ann(orum) LV / t(estamento) f(ieri) i(ussit)
CIL 3.10121
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Malavicus | — |
| genitive | Malavicī | — |
| dative | Malavicō | — |
| accusative | Malavicum | — |
| ablative | Malavicō | — |
| vocative | Malavice | — |
Origins
Uncertain. Perhaps derived from a family name native to Dalmatia, the location in which the inscription was uncovered.