proper noun · masculinesecond declension
Maecius
Maecius m sg (genitive Maeciī or Maecī)
Classical[ˈmae̯.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈmɛː.t͡ʃi.us]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
- masculinesingularSpurius Maecius Tarpa, a Roman critic
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Maecius | — |
| genitive | Maeciī Maecī | — |
| dative | Maeciō | — |
| accusative | Maecium | — |
| ablative | Maeciō | — |
| vocative | Maecī | — |
Maecĭus, a,
I. the name of a Roman gens. So, Sp. Maecius Tarpa, Cic. Fam. 7, 1, 1; Hor. A. P. 387; id. S. 1, 10. 38 Orell. ad loc.
Maecĭus (Mētĭus), i, m.,
I. the name of a place in Latium:
nec procul ab Lanuvio (ad Maecium is locus dicitur) castra oppugnare est adortus, Liv. 6, 2, 8 (dub.; Weissenb. ad Mecium).—Hence, II. Maecĭa, ae, f., a tribe, Liv. 8, 17, 11; 29, 37; Cic. Planc. 16, 38; id. Att. 4, 15, 9; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.