LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Maecius

Maecius m sg (genitive Maeciī or Maecī)
Classical[ˈmae̯.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈmɛː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
  2. masculinesingularSpurius Maecius Tarpa, a Roman critic

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMaecius—
genitiveMaeciī
Maecī
—
dativeMaeciō—
accusativeMaecium—
ablativeMaeciō—
vocativeMaecī—

Maecĭus, a,
I. the name of a Roman gens. So, Sp. Maecius Tarpa, Cic. Fam. 7, 1, 1; Hor. A. P. 387; id. S. 1, 10. 38 Orell. ad loc.
Maecĭus (Mētĭus), i, m.,
I. the name of a place in Latium: nec procul ab Lanuvio (ad Maecium is locus dicitur) castra oppugnare est adortus, Liv. 6, 2, 8 (dub.; Weissenb. ad Mecium).—Hence,
II. Maecĭa, ae, f., a tribe, Liv. 8, 17, 11; 29, 37; Cic. Planc. 16, 38; id. Att. 4, 15, 9; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.

Quick answers

What does Maecius mean in Latin?
Maecius, a proper noun, means “a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by”.
What is the genitive of Maecius?
The genitive singular is Maeciī. Maecius is masculine, second declension.
How do you pronounce Maecius?
In classical Latin, [ˈmae̯.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛː.t͡ʃi.us].