LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Luscinus

Luscinus m sg (genitive Luscinī)
Classical[ˈɫʊs.kɪ.nʊs]Ecclesiastical[ˈluʃ.ʃi.nus]

Meaning

  1. masculinesingulara cognomen used by the gens Fabricia
    Gaius Fabricius Luscinus

Declension

declension
formsingularplural
nominativeLuscinus—
genitiveLuscinī—
dativeLuscinō—
accusativeLuscinum—
ablativeLuscinō—
vocativeLuscine—

luscĭnus, a, um, adj. luscus,
I. oneeyed; plur. as subst.: luscĭni, ōrum, m., one-eyed persons: qui altero lumine orbi nascerentur, Coclites vocabantur, qui par vis utrisque Ocellae; Luscini injuriae cognomen habuere, Plin. 11, 37, 55, § 150.
Luscĭnus, i, m.,
I. a Roman surname: C. Fabricius Luscinus, Val. Max. 4, 3, 6; Liv. 33, 42 and 43; 37, 4.
luscĭnus, i, m., v. luscinia
I. init.

Origins

From luscinus, from luscus (“one-eyed; half-blind; taking aim”) + -inus (“adjective-forming suffix”). For the formation, compare frāxinus, crocinus, fuscinus, picinus and especially Licinus.

Quick answers

What does Luscinus mean in Latin?
Luscinus, a proper noun, means “a cognomen used by the gens Fabricia”.
What is the genitive of Luscinus?
The genitive singular is Luscinī. Luscinus is masculine, second declension.
How do you pronounce Luscinus?
In classical Latin, [ˈɫʊs.kɪ.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈluʃ.ʃi.nus].