proper noun · masculinesecond declension
Luscinus
Luscinus m sg (genitive Luscinī)
Classical[ˈɫʊs.kɪ.nʊs]Ecclesiastical[ˈluʃ.ʃi.nus]
Meaning
- masculinesingulara cognomen used by the gens Fabricia
Gaius Fabricius Luscinus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Luscinus | — |
| genitive | Luscinī | — |
| dative | Luscinō | — |
| accusative | Luscinum | — |
| ablative | Luscinō | — |
| vocative | Luscine | — |
luscĭnus, a, um, adj. luscus,
I. oneeyed; plur. as subst.: luscĭni, ōrum, m., one-eyed persons: qui altero lumine orbi nascerentur, Coclites vocabantur, qui par vis utrisque Ocellae;
Luscini injuriae cognomen habuere, Plin. 11, 37, 55, § 150.Luscĭnus, i, m.,
I. a Roman surname:
C. Fabricius Luscinus, Val. Max. 4, 3, 6; Liv. 33, 42 and 43; 37, 4.luscĭnus, i, m., v. luscinia
I. init.
Origins
From luscinus, from luscus (“one-eyed; half-blind; taking aim”) + -inus (“adjective-forming suffix”). For the formation, compare frāxinus, crocinus, fuscinus, picinus and especially Licinus.