lūctus
Meaning
- a mourning, grieving; grief, sorrow
Non tamen Egeriae luctus aliena levare damna valent; montisque iacens radicibus imis liquitur in lacrimas, donec pietate dolentis mota soror Phoebi gelidum de corpore fontem
But the woes of others did not have the strength to lift Egeria's griefs; and lying at the lowest roots of a mountain she melted into tears, until, moved by the faithfulness of her suffering, the sister of Phoebus made from her body a cool spring, and weakened her limbs into eternal streams.8 CE, Ovidius, Metamorphoses 15.547–551 - lamentation
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dolor dē mortuō; lūctū flēmus.dolor magnus dē morteChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Dolor · Tristitia · Mœstitia · Luctus
1. Dolor (from θλᾶν, ἄθλιος?) denotes an inward feeling of grief, opp. to gaudium, Cic. Phil. xiii. 20. Suet. Cæs. 22, like ἄλγος; whereas tristitia, mœror, luctus, denote an utterance or external manifestation of this inward feeling. Tristitia and mœstitia are the natural and involuntary manifestation of it in the gestures of the body and in the countenance; luctus (ἀλυκτός), its artificial manifestation, designedly, and through the conventional signs of mourning, as cutting off the hair, mourning clothes, etc., at an appointed time, like πένθος. Mœror also serves for a heightened expression of dolor, and luctus of mœror and tristitia, as far as the manifestation is added to distinguish the feeling from it. Cic. Att. xii. 28. Mærorem minui; dolorem nec potui, nec si possem vellem. Phil. xi. 1. Magno in dolore sum, vel in mœrore potius, quem ex miserabili morte C. Trebonii accepimus. Plin. Ep. v. 9. Illud non triste solum, verum etiam luctuosum, quod Julius avitus decessit. Tac. Agr. 43. Finis vitæ ejus nobis luctuosus, amicis tristis; for relations only put on mourning. Tac. Ann. ii. 82. Quanquam nec insignibus lugentium abstinebant, altius animis mœrebant. Cic. Sext. 29, 39. Luctum nos hausimus majorem dolorem ille animi non minorem. 2. Tristitia (from ταρακτός?) denotes the expression of grief in a bad sense, as gloom, fretfulness, and ill-humor, opp. to hilaratus, Cic. Att. xii. 40. Fin. v. 30. Cæcil. ap. Gell. xv. 9. Quintil. xi. 3, 67, 72, 79, 151; whereas mœstitia (from μύρω) denotes grief, as deserving of commiseration, as affliction, when a most just grief gives a tone of sadness, in opp. to lætus, Sall. Cat. f. Tac. Ann. i. 28. Tristitia is more an affair of reflection; mœstitia, of feeling. The tristis, like the truculentus, is known by his forbidding look, his wrinkled forehead, the contraction of his eyebrows; the mœstus, like the afflictus, by his lack-lustre eyes and dejected look. Tac. Hist. i. 82. Rarus per vias populus mœsta plebs; dejecti in terram militum vultus, ac plus tristitæ quam pœnitentiæ. Cic. Mur. 24, 49. Tristem ipsum, mœstos amicos: and Orat. 22, 74. (iii. 234.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lūctus | lūctūs |
| genitive | lūctūs | lūctuum |
| dative | lūctuī | lūctibus |
| accusative | lūctum | lūctūs |
| ablative | lūctū | lūctibus |
| vocative | lūctus | lūctūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in maximos luctus incidere
- to be overwhelmed by a great affliction.
- in luctu esse (Sest. 14. 32)
- to suffer affliction.
- luctum percipere ex aliqua re
- to feel sorrow about a thing.
- omnem luctum plane abstergere
- to banish all sad thoughts.
- mors alicuius luctum mihi attulit
- some one's death has plunged me in grief.
- luctum deponere (Phil. 14. 13. 34)
- to lay aside one's grief.
- magnum luctum haurire (without ex-)
- to undergo severe trouble, trials.
- vel maximos luctus vetustate tollit diuturnitas (Fam. 5. 16. 5)
- time assuages the most violent grief.
filius luctu perditus, Cic. Rosc. Am. 8, 23: orat, ne suum luctum patris lacrimis augeatis, id. Fl. 42, 106: in sordibus, lamentis, luctuque jacuisti, id. Pis. 36, 89: afflictus et confectus luctu, id. Att. 3, 8, 4: re cognitā tantus luctus excepit, ut, etc., Caes. B. C. 2, 7: luctu atque caede omnia complentur, Sall. J. 97: furere luctu filii, Cic. de Or. 2, 46, 193: in maximos luctus incidere, id. Off. 1, 10, 32: luctum alicui importare, Phaedr. 1, 28, 6: dare animum in luctus, Ov. M. 2, 384: luctus aliquando ridicula fuerit imitatio, Quint. 6, 2, 26: multis in luctibus, inque perpetuo maerore senescere, Juv. 10, 244.—erat in luctu senatus, squalebat civitas, publico consilio mutatā veste, Cic. Sest. 14, 32: omnia discessu meo plena luctūs et maeroris fuerunt, id. ib. 60, 128: senatusconsulto diebus triginta luctus est finitus, Liv. 22, 56: Plancina luctum amissae sororis tum primum laeto cultu mutavit, Tac. A. 2, 75: minuitur populo luctus aedis dedicatione ... privatis autem, cum liberi nati sunt, etc., Fest. s. v. minuitur, p. 154 Müll.—tu non inventa repertā Luctus eras levior, Ov. M. 1, 655; cf.: et luctum et curam effugies, Juv. 14, 157.—primisque in faucibus Orci Luctus et ultrices posuere cubilia Curae, Verg. A. 6, 274; Sil. 13, 581; Stat. Th. 3, 126.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*lewǵ-der.?
- Latinlūctus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin lūctus From lūgeō + -tus (forming action nouns).
- Italianlutto
- Portugueselutofrom Old Galician-Portuguese luito
- Spanishluto
- Asturianllutu
- Galicianloitofrom Old Galician-Portuguese luito