adjectivefirst/second-declension adjective
longimanus
longimanus (feminine longimana, neuter longimanum)
Classical[ɫɔŋˈɡɪ.ma.nʊs]Ecclesiastical[lon̠ʲˈd͡ʒiː.ma.nus]
Meaning
- New Latinadjectivelong-handed
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | longimanus | longimana | longimanum |
| genitive | longimanī | longimanae | longimanī |
| dative | longimanō | longimanae | longimanō |
| accusative | longimanum | longimanam | longimanum |
| ablative | longimanō | longimanā | longimanō |
| vocative | longimane | longimana | longimanum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | longimanī | longimanae | longimana |
| genitive | longimanōrum | longimanārum | longimanōrum |
| dative | longimanīs | longimanīs | longimanīs |
| accusative | longimanōs | longimanās | longimana |
| ablative | longimanīs | longimanīs | longimanīs |
| vocative | longimanī | longimanae | longimana |
Longĭmănus, i, m. longus-manus, long-hand, i. e. that has an uncommonly long forearm,
I. a surname of Artaxerxes, king of Persia; a transl. of the Gr. Μακρόχειρ, Hier. in Chron. Euseb. ad Olymp. LXXIX.; v. Macrochir.
Origins
New Latin; from longus (“long”) + manus (“hand”).