adjectivefirst/second-declension adjective
licinus1
licinus (feminine licina, neuter licinum)
Classical[ˈlɪ.kɪ.nʊs]Ecclesiastical[ˈliː.t͡ʃi.nus]
Meaning
- adjectivebent or turned upward
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | licinus | licina | licinum |
| genitive | licinī | licinae | licinī |
| dative | licinō | licinae | licinō |
| accusative | licinum | licinam | licinum |
| ablative | licinō | licinā | licinō |
| vocative | licine | licina | licinum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | licinī | licinae | licina |
| genitive | licinōrum | licinārum | licinōrum |
| dative | licinīs | licinīs | licinīs |
| accusative | licinōs | licinās | licina |
| ablative | licinīs | licinīs | licinīs |
| vocative | licinī | licinae | licina |
lĭcĭnus, a, um,
I. adj., bent or turned upward: Licini boves (i. e. qui sursum versum reflexa cornua habent), Serv. and Philarg. on Verg. G. 3, 55.
Origins
From Old Latin *lecinos, from Proto-Indo-European *lewg- (“to bend”). See also Sanskrit रुग्ण (rugṇá, “bent, broken”), Ancient Greek λύγος (lúgos) and λοξός (loxós, “slanting, crosswise”), Lithuanian lugnas, and Old Norse lykna.