noun · masculinesecond declension
libitīnārius
libitīnārius m (genitive libitīnāriī)
Classical[lɪ.bɪ.tɪˈna.ri.ʊs]Ecclesiastical[li.bi.tiˈnaː.ri.us]
Meaning
- post Augustanan undertaker
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | libitīnārius | libitīnāriī |
| genitive | libitīnāriī | libitīnāriōrum |
| dative | libitīnāriō | libitīnāriīs |
| accusative | libitīnārium | libitīnāriōs |
| ablative | libitīnāriō | libitīnāriīs |
| vocative | libitīnārie | libitīnāriī |
lĭbĭtīnārĭus, ii, m. Libitina,
I. an undertaker (post-Aug.):
designatores et libitinarii, Sen. Ben. 6, 38; cf.: si libitinarius, quos Graece νεκροθάπτας vocant, etc., Dig. 14, 3, 5, § 8.Origins
From Libitīna + ārius.