adverb
lētāliter
lētāliter (comparative lētālius, superlative lētālissimē)
Classical[ɫɛˈta.lɪ.tɛr]Ecclesiastical[leˈtaː.li.ter]
Meaning
- lethally, mortally
et quia languente dextera, letaliter ferire non potuit, iam districtum mucronem in proprium latus inpegit.
380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 14.5nec contenta ictos letaliter ire per artus, / coniungit mortes una sagitta duas.
and not content to lethally drive its course through the stricken limbs, a single arrow deals two deaths at once.c. 310 CE – c. 394 CE, Ausonius, Epigrammata Ausonii de diversis rebus 27
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mortiferēlētāliter — in IVLIANVS III: Persia, ch. 17
Origins
Proto-Indo-European *-teros? Latin -ter Latin lētāliter From lētālis (“lethal, deadly”) + -ter.