noun · neuterthird declension
lēmma
lēmma n (genitive lēmmatis)
Classical[ˈɫeːm.ma]Ecclesiastical[ˈlɛm.ma]
Meaning
- literallyA subject for consideration or explanation, a theme, matter, subject, contents.
- the title of an epigram (because it indicates the subject)
- the epigram itself
- story, tale
- the assumption or lemma of a syllogism
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lēmma | lēmmata |
| genitive | lēmmatis | lēmmatum |
| dative | lēmmatī | lēmmatibus |
| accusative | lēmma | lēmmata |
| ablative | lēmmate | lēmmatibus |
| vocative | lēmma | lēmmata |
lemma, ătis, n., = λῆμμα,
I. a subject for consideration or explanation, a theme, matter, subject, contents (not ante-Aug.; in Cic. only written as Greek).
I. Lit.:
lemma sibi sumpsit, quod ego interdum versibus ludo, Plin. Ep. 4, 27, 3.—II. Transf.
A. The title of an epigram, because it indicates the subject:
lemmata si quaeris, cur sint ascripta, docebo: Ut si malueris lemmata sola legas, Mart. 14, 2, 1; Aus. Parent. praef.—B. The epigram itself:
si mihi ex hoc ipso lemmate secundus versus occurrerit, Plin. Ep. 4, 27, 3: consumpta est uno si lemmate pagina, transis, Mart. 10, 59, 1.— C. A story, tale:
nutricis lemmata, nursery-tales, Aus. Ep. 16, 90.—D. The assumption or lemma of a syllogism:
est vitium insidiosum et sub falsa lemmatis specie latens, Gell. 9, 16, 7; v. sumptio.Origins
From Ancient Greek λῆμμᾰ (lêmmă, “premise, assumption”), from λᾰμβᾰ́νω (lămbắnō, “to take”).
Descendants
- Catalanlema
- Englishlemma
- Frenchlemme
- GermanLemma
- Italianlemma
- Spanishlema
- Dutchlemma