proper noun · neutersecond declension
Lānuvium
Lānuvium n sg (genitive Lānuviī or Lānuvī)
Classical[ɫaːˈnʊ.wi.ũː]Ecclesiastical[laˈnuː.vi.um]
Meaning
- A city of Latium on the Alban hills
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Lānuvium | — |
| genitive | Lānuviī Lānuvī | — |
| dative | Lānuviō | — |
| accusative | Lānuvium | — |
| ablative | Lānuviō | — |
| vocative | Lānuvium | — |
| locative | Lānuviī | — |
Lānŭvĭum (Länĭv-), ii, n.,
I. a town of Latium, on the Via Appia, now Cività Lavinia, Cic. Agr. 2, 35, 96; id. Mil. 10, 27; 17, 45; id. Div. 1, 44, 99; Liv. 3, 29; cf. Mann. Ital. 1, p. 635.—Hence,
II. Lānŭvīnus (Lānĭv-), a, um, adj., of or belonging to Lanuvium, Lanuvian:
ager, Cic. Div. 1, 36, 79; Hor. C. 3, 27, 3: colei, Cic. Fam. 9, 22, 4: magistratus, Liv. 41, 16.—Subst.: Lā-nŭvīnum, i, n., an estate at Lanuvium, Cic. Att. 9, 9, 4.—Plur.: Lānŭvīni, ōrum, m., inhabitants of Lanuvium, Lanuvians, Cic. N. D. 1, 29, 82; id. Balb. 13, 31; Liv. 6, 21; cf. id. 8, 14 al.