LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

laniō1

laniō (present infinitive laniāre, perfect active laniāvī, supine laniātum)
Classical[ˈɫa.ni.oː]Ecclesiastical[ˈlaː.ni.o]

Meaning

  1. to rend, tear to pieces

Latīnē defined in Latin in our graded readers

crūdēliter scindō
laniō -āre — in Aeneis, ch. 23

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Lacerare · Laniare

Lacerare (from λακίς) denotes to tear by mere force, which may be done by the hands, claws, teeth; whereas laniare denotes the effect of a cutting instrument, under which teeth and claws may be included. Appul. Met. iv. p. 84. Morsibus laceratus, ferroque laniatus. Liv. xxii. 51. (v. 176.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.laniōlaniābamlaniābōlaniāvīlaniāveramlaniāverō
laniārō
2nd sg.laniāslaniābāslaniābislaniāvistī
laniāstī
laniāverās
laniārās
laniāveris
3rd sg.laniatlaniābatlaniābitlaniāvitlaniāverat
laniārat
laniāverit
laniārit
1st pl.laniāmuslaniābāmuslaniābimuslaniāvimuslaniāverāmuslaniāverimus
laniārimus
2nd pl.laniātislaniābātislaniābitislaniāvistis
laniāstis
laniāverātis
laniārātis
laniāveritis
laniāritis
3rd pl.laniantlaniābantlaniābuntlaniāvērunt
laniāvēre, laniārunt
laniāverant
laniārant
laniāverint
laniārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.laniemlaniāremlaniāverim
laniārim
laniāvissem
laniāssem
2nd sg.laniēslaniārēslaniāverīslaniāvissēs
laniāssēs
3rd sg.lanietlaniāretlaniāverit
laniārit
laniāvisset
laniāsset
1st pl.laniēmuslaniārēmuslaniāverīmus
laniārīmus
laniāvissēmus
laniāssēmus
2nd pl.laniētislaniārētislaniāverītis
laniārītis
laniāvissētis
laniāssētis
3rd pl.lanientlaniārentlaniāverint
laniārint
laniāvissent
laniāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.laniorlaniābarlaniābor
2nd sg.laniāris
laniāre
laniābāris
laniābāre
laniāberis
laniābere
3rd sg.laniāturlaniābāturlaniābitur
1st pl.laniāmurlaniābāmurlaniābimur
2nd pl.laniāminīlaniābāminīlaniābiminī
3rd pl.lanianturlaniābanturlaniābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.lanierlaniārer
2nd sg.laniēris
laniēre
laniārēris
laniārēre
3rd sg.laniēturlaniārētur
1st pl.laniēmurlaniārēmur
2nd pl.laniēminīlaniārēminī
3rd pl.lanienturlaniārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.laniālaniāre
pres. 2nd pl.laniātelaniāminī
fut. 2nd sg.laniātōlaniātor
fut. 3rd sg.laniātōlaniātor
fut. 2nd pl.laniātōte—
fut. 3rd pl.laniantōlaniantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelaniārelaniārī
perfect infinitivelaniāvisse
laniāsse
laniātum esse
future infinitivelaniātūrum esselaniātum īrī
present participlelaniāns
laniante, laniantem, laniantēs, laniantī, laniantia, laniantibus, laniantis, laniantīs, laniantium
—
perfect participle—laniātus
laniāta, laniātā, laniātae, laniātam, laniātārum, laniātās, laniātī, laniātōrum, laniātōs
future participlelaniātūrus
laniātūra, laniātūrā, laniātūrae, laniātūram, laniātūrārum, laniātūrās, laniātūre, laniātūrī, laniātūrīs, laniātūrō, laniātūrōrum, laniātūrōs, laniātūrum
laniandus
lanianda, laniandā, laniandae, laniandam, laniandārum, laniandās, laniande, laniandīs, laniandōrum, laniandōs
gerundlaniandī, laniandō, laniandumsupinelaniātum, laniātū

lănĭo, āvi, ātum, 1, v. a. etym. dub.; cf. lacer, δάκνω,
I. to tear or rend in pieces, to mangle, lacerate (class.; cf.: lacero, discerpo, dilanio).
I. Lit.: hominem, Cic. Fam. 7, 1, 3: corpora a feris laniata, id. Tusc. 1, 45, 108: lanianda viscera praebere, Liv. 9, 1, 9: laniando dentibus hostem exspirare, id. 22, 51, 9: foede crura brachiaque, Tac. H. 1, 41: vestem, Ov. M. 5, 398: vestes, Quint. 11, 3, 174: Priamiden laniatum corpore toto vidit, Verg. A. 6, 494: digitis ora, Ov. A. A. 3, 678: carmen, Dig. 33, 7, 18 init.—With Gr. acc.: flavos Lavinia crinīs, Et roseas laniata genas, Verg. A. 12, 606: comas, Ov. M. 4, 139.—Transf., poet.: venti mundum laniant, Ov. M. 1, 60: laniata classis, id. H. 7, 175.—
II. Trop. (poet. and in post-Aug. prose): et tua sacrilegae laniarunt carmina linguae, Ov. R. Am. 367: vitia cor laniant, Sen. Ep. 51, 13.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin laniō From lanius (“butcher”) + -ō.

Descendants
  • Englishlaniate
  • Portugueselanhar
  • Italianlagnare
  • Italiandilaniare
  • Asturianllañar
  • Galicianlañar
  • Sicilianlagnari
noun · masculinethird declension
laniō2
laniō m (genitive laniōnis)
Classical[ˈɫa.ni.oː]Ecclesiastical[ˈlaː.ni.o]

Meaning

  1. butcher

Declension

declension
formsingularplural
nominativelaniōlaniōnēs
genitivelaniōnislaniōnum
dativelaniōnīlaniōnibus
accusativelaniōnemlaniōnēs
ablativelaniōnelaniōnibus
vocativelaniōlaniōnēs

lănĭo, ōnis, m. 1. lanio,
I. a butcher (post-class.): lanionis instrumentum, Dig. 33, 7, 18; 1, 2, 2, § 24: quis tibi tunc, lanio, cernenti talia sensus, Sedul. Carm. 2, 127.

Origins

Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō Latin laniō From laniō (“to rend, butcher”) + -ō (noun-forming suffix).

Quick answers

What does laniō mean in Latin?
laniō, a verb, means “to rend, tear to pieces”.
What are the principal parts of laniō?
laniō, laniāre, laniāvī, laniātum (first conjugation).
How do you pronounce laniō?
In classical Latin, [ˈɫa.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlaː.ni.o].