laniō1
Meaning
- to rend, tear to pieces
Latīnē defined in Latin in our graded readers
scindō, lacerōcrūdēliter scindōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Lacerare · Laniare
Lacerare (from λακίς) denotes to tear by mere force, which may be done by the hands, claws, teeth; whereas laniare denotes the effect of a cutting instrument, under which teeth and claws may be included. Appul. Met. iv. p. 84. Morsibus laceratus, ferroque laniatus. Liv. xxii. 51. (v. 176.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | laniō | laniābam | laniābō | laniāvī | laniāveram | laniāverō laniārō |
| 2nd sg. | laniās | laniābās | laniābis | laniāvistī laniāstī | laniāverās laniārās | laniāveris |
| 3rd sg. | laniat | laniābat | laniābit | laniāvit | laniāverat laniārat | laniāverit laniārit |
| 1st pl. | laniāmus | laniābāmus | laniābimus | laniāvimus | laniāverāmus | laniāverimus laniārimus |
| 2nd pl. | laniātis | laniābātis | laniābitis | laniāvistis laniāstis | laniāverātis laniārātis | laniāveritis laniāritis |
| 3rd pl. | laniant | laniābant | laniābunt | laniāvērunt laniāvēre, laniārunt | laniāverant laniārant | laniāverint laniārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | laniem | laniārem | laniāverim laniārim | laniāvissem laniāssem |
| 2nd sg. | laniēs | laniārēs | laniāverīs | laniāvissēs laniāssēs |
| 3rd sg. | laniet | laniāret | laniāverit laniārit | laniāvisset laniāsset |
| 1st pl. | laniēmus | laniārēmus | laniāverīmus laniārīmus | laniāvissēmus laniāssēmus |
| 2nd pl. | laniētis | laniārētis | laniāverītis laniārītis | laniāvissētis laniāssētis |
| 3rd pl. | lanient | laniārent | laniāverint laniārint | laniāvissent laniāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | lanior | laniābar | laniābor |
| 2nd sg. | laniāris laniāre | laniābāris laniābāre | laniāberis laniābere |
| 3rd sg. | laniātur | laniābātur | laniābitur |
| 1st pl. | laniāmur | laniābāmur | laniābimur |
| 2nd pl. | laniāminī | laniābāminī | laniābiminī |
| 3rd pl. | laniantur | laniābantur | laniābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | lanier | laniārer |
| 2nd sg. | laniēris laniēre | laniārēris laniārēre |
| 3rd sg. | laniētur | laniārētur |
| 1st pl. | laniēmur | laniārēmur |
| 2nd pl. | laniēminī | laniārēminī |
| 3rd pl. | lanientur | laniārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | laniā | laniāre |
| pres. 2nd pl. | laniāte | laniāminī |
| fut. 2nd sg. | laniātō | laniātor |
| fut. 3rd sg. | laniātō | laniātor |
| fut. 2nd pl. | laniātōte | — |
| fut. 3rd pl. | laniantō | laniantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | laniāre | laniārī |
| perfect infinitive | laniāvisse laniāsse | laniātum esse |
| future infinitive | laniātūrum esse | laniātum īrī |
| present participle | laniāns laniante, laniantem, laniantēs, laniantī, laniantia, laniantibus, laniantis, laniantīs, laniantium | — |
| perfect participle | — | laniātus laniāta, laniātā, laniātae, laniātam, laniātārum, laniātās, laniātī, laniātōrum, laniātōs |
| future participle | laniātūrus laniātūra, laniātūrā, laniātūrae, laniātūram, laniātūrārum, laniātūrās, laniātūre, laniātūrī, laniātūrīs, laniātūrō, laniātūrōrum, laniātūrōs, laniātūrum | laniandus lanianda, laniandā, laniandae, laniandam, laniandārum, laniandās, laniande, laniandīs, laniandōrum, laniandōs |
hominem, Cic. Fam. 7, 1, 3: corpora a feris laniata, id. Tusc. 1, 45, 108: lanianda viscera praebere, Liv. 9, 1, 9: laniando dentibus hostem exspirare, id. 22, 51, 9: foede crura brachiaque, Tac. H. 1, 41: vestem, Ov. M. 5, 398: vestes, Quint. 11, 3, 174: Priamiden laniatum corpore toto vidit, Verg. A. 6, 494: digitis ora, Ov. A. A. 3, 678: carmen, Dig. 33, 7, 18 init.—With Gr. acc.: flavos Lavinia crinīs, Et roseas laniata genas, Verg. A. 12, 606: comas, Ov. M. 4, 139.—Transf., poet.: venti mundum laniant, Ov. M. 1, 60: laniata classis, id. H. 7, 175.—et tua sacrilegae laniarunt carmina linguae, Ov. R. Am. 367: vitia cor laniant, Sen. Ep. 51, 13.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin laniō From lanius (“butcher”) + -ō.
- Englishlaniate
- Portugueselanhar
- Italianlagnare
- Italiandilaniare
- Asturianllañar
- Galicianlañar
- Sicilianlagnari