noun · femininethird declension
lāmentātrīx
lāmentātrīx f (genitive lāmentātrīcis)
Classical[ɫaː.mɛnˈtaː.triːks]Ecclesiastical[la.menˈtaː.triks]
Meaning
- lamenter, bewailer (female)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lāmentātrīx | lāmentātrīcēs |
| genitive | lāmentātrīcis | lāmentātrīcum |
| dative | lāmentātrīcī | lāmentātrīcibus |
| accusative | lāmentātrīcem | lāmentātrīcēs |
| ablative | lāmentātrīce | lāmentātrīcibus |
| vocative | lāmentātrīx | lāmentātrīcēs |
lāmentātrix, īcis, f. lamentator,
I. she who bewails, Vulg. Jer. 9, 17.
Origins
From lāmentor, lāmentātum (“to lament”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).