LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

laciō

laciō (present infinitive lacere, perfect active licuī, supine lactum)
Classical[ˈɫa.ki.oː]Ecclesiastical[ˈlaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. rareto entice, ensnare
    Lacit dēcipiendō indūcit. Lax etenim fraus est.Lacit, deceives by beguiling. For lax means deceit.1839 [8th century CE], Paulus Diaconus, edited by Karl Otfried Müller, Excerpta ex libris Pompeii Festi De significatione verborum, page 116, line 15:
    8th C. CE, Glossae codicis Sangallensis, leaf 75 verso in Corpus Glossariorum Latinorum (volume IV), Georg Goetz (editor), Bibliotheca Teubneriana, page 253, line 41Lacit: to entice, to deceive

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.laciōlaciēbamlaciamlicuīlicueramlicuerō
2nd sg.lacislaciēbāslaciēslicuistīlicuerāslicueris
3rd sg.lacitlaciēbatlacietlicuitlicueratlicuerit
1st pl.lacimuslaciēbāmuslaciēmuslicuimuslicuerāmuslicuerimus
2nd pl.lacitislaciēbātislaciētislicuistislicuerātislicueritis
3rd pl.laciuntlaciēbantlacientlicuērunt
licuēre
licuerantlicuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.laciamlaceremlicuerimlicuissem
2nd sg.laciāslacerēslicuerīslicuissēs
3rd sg.laciatlaceretlicueritlicuisset
1st pl.laciāmuslacerēmuslicuerīmuslicuissēmus
2nd pl.laciātislacerētislicuerītislicuissētis
3rd pl.laciantlacerentlicuerintlicuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.laciorlaciēbarlaciar
2nd sg.laceris
lacere
laciēbāris
laciēbāre
laciēris
laciēre
3rd sg.laciturlaciēbāturlaciētur
1st pl.lacimurlaciēbāmurlaciēmur
2nd pl.laciminīlaciēbāminīlaciēminī
3rd pl.laciunturlaciēbanturlacientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.laciarlacerer
2nd sg.laciāris
laciāre
lacerēris
lacerēre
3rd sg.laciāturlacerētur
1st pl.laciāmurlacerēmur
2nd pl.laciāminīlacerēminī
3rd pl.lacianturlacerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.lacelacere
pres. 2nd pl.lacitelaciminī
fut. 2nd sg.lacitōlacitor
fut. 3rd sg.lacitōlacitor
fut. 2nd pl.lacitōte—
fut. 3rd pl.laciuntōlaciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelacerelacī
perfect infinitivelicuisselactum esse
future infinitivelactūrum esselactum īrī
present participlelaciēns—
perfect participle—lactus
future participlelactūruslaciendus
laciundus, lacienda, laciendā, laciendae, laciendam, laciendārum, laciendās, laciende, laciendīs, laciendōrum, laciendōs
gerundlaciendī, laciendō, laciendumsupinelactum, lactū

lăcĭo, ĕre, v. a. v. laqueus,
I. to entice, allure: lacit, in fraudem inducit. Inde est allicere et lacessere; inde lactat, illectat, delectat, oblectat, Paul. ex Fest. p. 117 Müll.; cf.: lacit, decipiendo inducit. Lax etenim fraus est, id. ib. p. 116.

Origins

From Proto-Italic *lakjō (“to draw, pull”), of uncertain further origin. Possibly related to lacer (“torn, mangled”). Prósper (2019, 30-4) argues it is from the zero-grade of *deh₃- (“to give”), with a semantic evolution of “‘fraud, deception’ (< ‘decoy, lure’ < ‘something offered to sight’)” (p. 33). For the sound change, compare lingua and lacrima. Unused outside of glosses, reconstructed by grammarian Festus Grammaticus to explain its derivatives, see laqueus, lacessō and frequentative lactō.

Quick answers

What does laciō mean in Latin?
laciō, a verb, means “to entice, ensnare”.
What are the principal parts of laciō?
laciō, lacere, licuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce laciō?
In classical Latin, [ˈɫa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlaː.t͡ʃi.o].