proper noun · masculinesecond declension
Laberius
Laberius m sg (genitive Laberiī or Laberī)
Classical[ɫaˈbɛ.ri.ʊs]Ecclesiastical[laˈbɛː.ri.us]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
- masculinesingularDecimus Laberius, a Roman eques
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Laberius | — |
| genitive | Laberiī Laberī | — |
| dative | Laberiō | — |
| accusative | Laberium | — |
| ablative | Laberiō | — |
| vocative | Laberī | — |
Lăbĕrĭus, a,
I. name of a Roman gens;
so esp. D. Laberius, a knight, celebrated as a composer of mimes, Cic. Fam. 7, 11; 12, 18; Hor. S. 1, 10, 6; Suet. Caes. 39; Sen. de Ira, 2, 11; Macr. S. 2, 7.—Hence, II. Lă-bĕrĭānus, a, um, adj., of or belonging to D. Laberius, Laberian: versus, Sen. de Ira, 2, 11, 4.