proper noun · masculinesecond declension
Isaeus
Isaeus m sg (genitive Isaeī)
Classical[ɪˈsae̯.ʊs]Ecclesiastical[iˈs̬ɛː.us]
Meaning
- masculinesingularA celebrated Attic orator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Isaeus | — |
| genitive | Isaeī | — |
| dative | Isaeō | — |
| accusative | Isaeum | — |
| ablative | Isaeō | — |
| vocative | Isaee | — |
Īsaeus, i, m., = Ἰσαῖος.
I. A Grecian orator of Chalcis, instructor of Demosthenes, Quint. 12, 10, 22.—
Origins
From Ancient Greek Ἰσαῖος (Isaîos).