adjectivefirst/second-declension adjective
īrinus
īrinus (feminine īrina, neuter īrinum)
Classical[ˈiː.rɪ.nʊs]Ecclesiastical[ˈiː.ri.nus]
Meaning
- adjectiverelationaliris (plant)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īrinus | īrina | īrinum |
| genitive | īrinī | īrinae | īrinī |
| dative | īrinō | īrinae | īrinō |
| accusative | īrinum | īrinam | īrinum |
| ablative | īrinō | īrinā | īrinō |
| vocative | īrine | īrina | īrinum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īrinī | īrinae | īrina |
| genitive | īrinōrum | īrinārum | īrinōrum |
| dative | īrinīs | īrinīs | īrinīs |
| accusative | īrinōs | īrinās | īrina |
| ablative | īrinīs | īrinīs | īrinīs |
| vocative | īrinī | īrinae | īrina |
īrĭnus, a, um, adj., = ἴρινος,
I. of or belonging to the plant iris, iris-:
sucus, Plin. 30, 14, 43, § 142: unguentum, Cels. 5, 18, 8. — Hence, subst.: īrĭnum, i, n., ointment made from the iris, iris-ointment, Cels. 3, 18; Plin. 20, 17, 71, § 182.Origins
Borrowed from Ancient Greek ῑ̓́ρῐνος (ī́rĭnos).