LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

invītus

invītus (feminine invīta, neuter invītum, superlative invītissimus)
Classical[ɪnˈwiː.tʊs]Ecclesiastical[iɱˈviː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunwilling, reluctant, against one’s will, in spite of me, without my consent
    ōsculaque adplicuit positō suprēma feretrō atque ait ‘invītō frāter adēmptē, valē!’ And he gave the final kisses, with the bier having been set down, and he said: ‘‘My brother, having been taken against my will, farewell!’’ (Romulus and Remus: In Ovid’s version, Romulus grieves the death of Remus who has been killed by Celer (builder).)8 CE, Ovidius, Fasti 4.851–852

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvītusinvītainvītum
genitiveinvītīinvītaeinvītī
dativeinvītōinvītaeinvītō
accusativeinvītuminvītaminvītum
ablativeinvītōinvītāinvītō
vocativeinvīteinvītainvītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvītīinvītaeinvīta
genitiveinvītōruminvītāruminvītōrum
dativeinvītīsinvītīsinvītīs
accusativeinvītōsinvītāsinvīta
ablativeinvītīsinvītīsinvītīs
vocativeinvītīinvītaeinvīta

invītus, a, um, adj. perh. for in-vicitus; cf. Sanscr. va?*!-, to will; ava?*!as, unwilling; Gr. ἑκών, ἀ-έκων,
I. against one's will, unwilling, reluctant (syn. coactus; class.).
I. Of persons: invitus me vides, Plaut. Cas. 2, 4, 23: ut viatores invitos consistere cogant, Caes. B. G. 4, 5: soli hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus, Cic. Par. 5, 1: ego eum a me invitissim us dimisi, very unwillingly, very much against my will, id. Fam. 13, 63: Berenicen ab urbe dimisit (Titus) invitus invitam, Suet. Tit. 7: trahit invitam nova vis, Ov. M. 7, 19.— Abl. absol.: me (te, se, etc.) invito, against my (your, his, etc.) will, in spite of me, without my consent: vobis invitis, Plaut. Cas. 2, 5, 7: si se invito transire conarentur, against his will, Caes. B. G. 1, 8: Sequanis invitis, id. ib. 1, 9: diis hominibusque invitis, Cic. Q. Fr. 3, 2: invito numine, Verg. A. 10, 31: invita Diana, Ov. M. 8, 395: invitā Minervā, against one's natural bent, Hor. A. P. 385: invita Minerva, id est adversante et repugnante natura, Cic. Off. 1, 31, 110: quod et illo et me invitissimo fiet, altogether contrary both to his inclination and my own, Cic. Att. 5, 21, 9. — With ut: invitus feci, ut L. Flaminium e senatu eicerem, Cic. de Sen. 12, 42.—With gen.: credidit, dominum non invitum fore hujus solutionis, would not be ill pleased with this payment, Dig. 16, 3, 11.—
II. Of things: invita in hoc loco versatur oratio, Cic. N. D. 3, 35, 85: invitae properes anni spem credere terrae, Verg. G. 1, 224: verbaque provisam rem non invita sequentur, Hor. A. P. 311: dantur in invitos impia tura focos, Ov. H. 14, 26: lyra, id. Am. 3, 9, 24: ignes, id. M. 8, 514: oculis legere, id. H. 18, 4; cf.: vultu prospicere, Val. Fl. 7, 575: ope, i. e. furnished involuntarily, Ov. P. 2, 1, 16: invito sanguine, Val. Fl. 3, 391. — Adv.: invītē, against one's will, unwillingly: invite cepi Capuam, Cic. Att. 8, 3, 4 (dub.).— Comp.: invitius, Cic. de Or. 2, 89, 364.

Origins

Uncertain: * Some refer it to Proto-Indo-European *n̥-weyh₁-tos (“not turned to, not pursuing”), from *n̥- (“not, un-”) + *weyh₁- (“to chase, pursue”). This derivation is preferred by De Vaan. * Some refer it to Proto-Indo-European *weḱ- (“to will”), thus "unwilling". In this case, cognate with Ancient Greek ἑκών (hekṓn), ἀέκων (aékōn);

Italo-Romance
  • Italianinvito
  • Old Neapolitaninvito
Rhaeto-Romance
  • Romanshnuidas
  • Romanshnuidis
  • Romanshivigdas
  • Romanshinvidas
Gallo-Italic
  • Ligurianmainviufrom Old Ligurian invio
  • Ligurianmorenviufrom Old Ligurian invio
  • Lombardinevitfrom Old Lombard invito
  • Lombardinevidafrom Old Lombard invito
  • Lombardinividafrom Old Lombard invito
  • Lombardnividafrom Old Lombard invito
  • Lombardinvidafrom Old Lombard invito
  • Lombardinnevidafrom Old Lombard invito
  • Lombardinvitfrom Old Lombard invito
  • Lombardnavitfrom Old Lombard invito
Northern Gallo-Romance
  • Lorrainevifrom Old French envis
  • Picardanvisfrom Old French envis
  • Walloonevifrom Old French envis
  • Sicilianammittsifrom Old French envis
Southern Gallo-Romance
  • Old Catalanenvides
  • Old Occitanenvitz
Ibero-Romance
  • Old Galician-Portugueseenvidos
  • Old Galician-Portugueseanvidos
  • Old Spanishambidos
  • Old Spanishamidos

Quick answers

What does invītus mean in Latin?
invītus, a adjective, means “unwilling, reluctant, against one’s will, in spite of me, without my consent”.
How do you pronounce invītus?
In classical Latin, [ɪnˈwiː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈviː.tus].