LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inviō

inviō (present infinitive inviāre, perfect active inviāvī, supine inviātum)
Classical[ˈɪn.wi.oː]Ecclesiastical[ˈiɱ.vi.o]

Meaning

  1. Late Latinto tread upon
    Verum ne prorsus intacta videatur, in ea quae minus trita sunt animum intendere haud absurdum videtur et parcius depasta levibus vestigiis inviare.c. 250 CE, Solinus, De mirabilibus mundi

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inviōinviābaminviābōinviāvīinviāveraminviāverō
2nd sg.inviāsinviābāsinviābisinviāvistīinviāverāsinviāveris
3rd sg.inviatinviābatinviābitinviāvitinviāveratinviāverit
1st pl.inviāmusinviābāmusinviābimusinviāvimusinviāverāmusinviāverimus
2nd pl.inviātisinviābātisinviābitisinviāvistisinviāverātisinviāveritis
3rd pl.inviantinviābantinviābuntinviāvērunt
inviāvēre
inviāverantinviāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invieminviāreminviāveriminviāvissem
2nd sg.inviēsinviārēsinviāverīsinviāvissēs
3rd sg.invietinviāretinviāveritinviāvisset
1st pl.inviēmusinviārēmusinviāverīmusinviāvissēmus
2nd pl.inviētisinviārētisinviāverītisinviāvissētis
3rd pl.invientinviārentinviāverintinviāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inviorinviābarinviābor
2nd sg.inviāris
inviāre
inviābāris
inviābāre
inviāberis
inviābere
3rd sg.inviāturinviābāturinviābitur
1st pl.inviāmurinviābāmurinviābimur
2nd pl.inviāminīinviābāminīinviābiminī
3rd pl.invianturinviābanturinviābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.invierinviārer
2nd sg.inviēris
inviēre
inviārēris
inviārēre
3rd sg.inviēturinviārētur
1st pl.inviēmurinviārēmur
2nd pl.inviēminīinviārēminī
3rd pl.invienturinviārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inviāinviāre
pres. 2nd pl.inviāteinviāminī
fut. 2nd sg.inviātōinviātor
fut. 3rd sg.inviātōinviātor
fut. 2nd pl.inviātōte—
fut. 3rd pl.inviantōinviantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinviāreinviārī
perfect infinitiveinviāvisseinviātum esse
future infinitiveinviātūrum esseinviātum īrī
present participleinviāns—
perfect participle—inviātus
future participleinviātūrusinviandus
gerundinviandī, inviandō, inviandumsupineinviātum, inviātū

in-vĭo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to tread upon, set foot upon: depavita, Sol. 2, 4.

Origins

Descendants
  • Catalanenviar
  • Frenchenvoyerfrom Old French enveier
  • Italianinviare
  • Portugueseenviar
  • Spanishinviar
  • Spanishenviar
  • Galicianenviar

Quick answers

What does inviō mean in Latin?
inviō, a verb, means “to tread upon”.
What are the principal parts of inviō?
inviō, inviāre, inviāvī, inviātum (first conjugation).
How do you pronounce inviō?
In classical Latin, [ˈɪn.wi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiɱ.vi.o].