verbfirst conjugation
inviō
inviō (present infinitive inviāre, perfect active inviāvī, supine inviātum)
Classical[ˈɪn.wi.oː]Ecclesiastical[ˈiɱ.vi.o]
Meaning
- Late Latinto tread upon
Verum ne prorsus intacta videatur, in ea quae minus trita sunt animum intendere haud absurdum videtur et parcius depasta levibus vestigiis inviare.
c. 250 CE, Solinus, De mirabilibus mundi
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inviō | inviābam | inviābō | inviāvī | inviāveram | inviāverō |
| 2nd sg. | inviās | inviābās | inviābis | inviāvistī | inviāverās | inviāveris |
| 3rd sg. | inviat | inviābat | inviābit | inviāvit | inviāverat | inviāverit |
| 1st pl. | inviāmus | inviābāmus | inviābimus | inviāvimus | inviāverāmus | inviāverimus |
| 2nd pl. | inviātis | inviābātis | inviābitis | inviāvistis | inviāverātis | inviāveritis |
| 3rd pl. | inviant | inviābant | inviābunt | inviāvērunt inviāvēre | inviāverant | inviāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inviem | inviārem | inviāverim | inviāvissem |
| 2nd sg. | inviēs | inviārēs | inviāverīs | inviāvissēs |
| 3rd sg. | inviet | inviāret | inviāverit | inviāvisset |
| 1st pl. | inviēmus | inviārēmus | inviāverīmus | inviāvissēmus |
| 2nd pl. | inviētis | inviārētis | inviāverītis | inviāvissētis |
| 3rd pl. | invient | inviārent | inviāverint | inviāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | invior | inviābar | inviābor |
| 2nd sg. | inviāris inviāre | inviābāris inviābāre | inviāberis inviābere |
| 3rd sg. | inviātur | inviābātur | inviābitur |
| 1st pl. | inviāmur | inviābāmur | inviābimur |
| 2nd pl. | inviāminī | inviābāminī | inviābiminī |
| 3rd pl. | inviantur | inviābantur | inviābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | invier | inviārer |
| 2nd sg. | inviēris inviēre | inviārēris inviārēre |
| 3rd sg. | inviētur | inviārētur |
| 1st pl. | inviēmur | inviārēmur |
| 2nd pl. | inviēminī | inviārēminī |
| 3rd pl. | invientur | inviārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inviā | inviāre |
| pres. 2nd pl. | inviāte | inviāminī |
| fut. 2nd sg. | inviātō | inviātor |
| fut. 3rd sg. | inviātō | inviātor |
| fut. 2nd pl. | inviātōte | — |
| fut. 3rd pl. | inviantō | inviantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inviāre | inviārī |
| perfect infinitive | inviāvisse | inviātum esse |
| future infinitive | inviātūrum esse | inviātum īrī |
| present participle | inviāns | — |
| perfect participle | — | inviātus |
| future participle | inviātūrus | inviandus |
gerundinviandī, inviandō, inviandumsupineinviātum, inviātū
in-vĭo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to tread upon, set foot upon:
depavita, Sol. 2, 4.Origins
Descendants
- Catalanenviar
- Frenchenvoyerfrom Old French enveier
- Italianinviare
- Portugueseenviar
- Spanishinviar
- Spanishenviar
- Galicianenviar