LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inūtilis

inūtilis (neuter inūtile, superlative inūtilissimus, adverb inūtiliter)
Classical[ɪˈnuː.tɪ.lɪs]Ecclesiastical[iˈnuː.ti.lis]

Meaning

  1. two terminationuseless, unserviceable, unprofitable
  2. two terminationhurtful, injurious
  3. two terminationvoid, null, invalid, without any legal use
    Dig. XLV.I.61 Iulianus libro secundo ad Urseium Ferocem Stipulatio hoc modo concepta: «si heredem me non feceris, tantum dare spondes?» inutilis est, quia contra bonos mores est haec stipulatio.A stipulation held in such a wise: “Do you promise me that if you do not make me an heir you give me that much?” is void, because it is against the good mores.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī nōn ūtilis est, quī nōn prōdest
inūtilis -e — in Metamorphoses I, ch. 22

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinūtilisinūtilisinūtile
genitiveinūtilisinūtilisinūtilis
dativeinūtilīinūtilīinūtilī
accusativeinūtileminūtileminūtile
ablativeinūtilīinūtilīinūtilī
vocativeinūtilisinūtilisinūtile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinūtilēsinūtilēsinūtilia
genitiveinūtiliuminūtiliuminūtilium
dativeinūtilibusinūtilibusinūtilibus
accusativeinūtilīs
inūtilēs
inūtilīs
inūtilēs
inūtilia
ablativeinūtilibusinūtilibusinūtilibus
vocativeinūtilēsinūtilēsinūtilia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

qui per aetatem arma ferre non possunt or aetate ad bellum inutiles
men exempt from service owing to age.

ĭn-ūtĭlis, e, adj.,
I. useless, unserviceable, unprofitable; constr. absol., with ad, or with dat. (class.).
I. In gen.
A. Of persons.
(a). Absol.: homo iners atque inutilis, Cic. Off. 3, 6, 31; Verg. A. 2, 647; 10, 794: dum meliorem ex ducibus inutilem vulnus faceret, Liv. 21, 53: turba, id. 30, 30; Just. 2, 11, 3.—Sup., Col. 3, 10, 6.—
(b). With ad: per aetatem ad pugnam inutiles, Caes. B. G. 2, 16: ad rem gerendam, id. B. C. 3, 43; Val. Max. 3, 2, 11.—
(g). With dat.: aetate inutiles bello, Caes. B. G. 7, 78: sibi, Cic. Inv. 1, 1, 1: reipublicae, Liv. 29, 1.—
B. Of inanim. and abstr. things: rami, Hor. Epod. 2, 13: naves ad navigandum inutiles, Caes. B. G. 4, 29: tempestas non inutilis ad capiendum consilium, id. ib. 7, 27: impedimenta, Liv. 38, 15 fin.: ferrum, Verg. A. 2, 510: lingua, Ov. H. 4, 7: alga, Hor. C. 3, 7, 10: et genus et nomen jactare, id. ib. 1, 14, 3: inutiles oratori universales quaestiones, Quint. 3, 5, 12; 5, 10, 82: ad audiendum, id. 4, 1, 34.—With subj.-clause: quod non inutile sit imitari, Quint. 2, 3, 11; 1, 1, 27; 11, 2, 48 et saep.: stipulatio, invalid, Gai. Inst. 3, 97: fidei commissa, id. ib. 2, 261.—Sup.: inutilissimus quisque, Col. 3, 10, 1.—
II. Esp., hurtful, injurious.
A. Of persons: seditiosus et inutilis civis, Cic. Off. 2, 14; so id. ib. 3, 13: sed sibi inutilior, Ov. M. 13, 37: mihi reique publicae, Hirt. B. Afr. 54. —
B. Of inanim. and abstr. things: fungus, Cels. 5, 27, n. 17: inutile est, Cic. Off. 3, 13; Plin. 17, 27, 45, § 257: aquae inutiles pestilentesque, Sen. Q. N. 6, 27: oratio, Liv. 42, 14: arbitrium, Ov. M. 11, 100.—Adv.: ĭnū-tĭlĭter.
1. Uselessly, unprofitably: non inutiliter, Quint. 2, 4, 18.—
2. Hurtfully, injuriously: late diffusa aqua bibitur inutilius, Varr. R. R. 3, 5, 2: administrare, Hirt. B. Alex. 65, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininūtilis

Latin ūtilis Latin inūtilis From in- + ūtilis.

Quick answers

What does inūtilis mean in Latin?
inūtilis, a adjective, means “useless, unserviceable, unprofitable; hurtful, injurious; void, null, invalid, without any legal use”.
How do you pronounce inūtilis?
In classical Latin, [ɪˈnuː.tɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnuː.ti.lis].
Where does inūtilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inūtilis.