verbfirst conjugation
interturbō
interturbō (present infinitive interturbāre, perfect active interturbāvī, supine interturbātum)
Classical[ɪn.tɛrˈtʊr.boː]Ecclesiastical[in.terˈtur.bo]
Meaning
- to cause a disturbance or confusion
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interturbō | interturbābam | interturbābō | interturbāvī | interturbāveram | interturbāverō |
| 2nd sg. | interturbās | interturbābās | interturbābis | interturbāvistī | interturbāverās | interturbāveris |
| 3rd sg. | interturbat | interturbābat | interturbābit | interturbāvit | interturbāverat | interturbāverit |
| 1st pl. | interturbāmus | interturbābāmus | interturbābimus | interturbāvimus | interturbāverāmus | interturbāverimus |
| 2nd pl. | interturbātis | interturbābātis | interturbābitis | interturbāvistis | interturbāverātis | interturbāveritis |
| 3rd pl. | interturbant | interturbābant | interturbābunt | interturbāvērunt interturbāvēre | interturbāverant | interturbāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interturbem | interturbārem | interturbāverim | interturbāvissem |
| 2nd sg. | interturbēs | interturbārēs | interturbāverīs | interturbāvissēs |
| 3rd sg. | interturbet | interturbāret | interturbāverit | interturbāvisset |
| 1st pl. | interturbēmus | interturbārēmus | interturbāverīmus | interturbāvissēmus |
| 2nd pl. | interturbētis | interturbārētis | interturbāverītis | interturbāvissētis |
| 3rd pl. | interturbent | interturbārent | interturbāverint | interturbāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interturbor | interturbābar | interturbābor |
| 2nd sg. | interturbāris interturbāre | interturbābāris interturbābāre | interturbāberis interturbābere |
| 3rd sg. | interturbātur | interturbābātur | interturbābitur |
| 1st pl. | interturbāmur | interturbābāmur | interturbābimur |
| 2nd pl. | interturbāminī | interturbābāminī | interturbābiminī |
| 3rd pl. | interturbantur | interturbābantur | interturbābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interturber | interturbārer |
| 2nd sg. | interturbēris interturbēre | interturbārēris interturbārēre |
| 3rd sg. | interturbētur | interturbārētur |
| 1st pl. | interturbēmur | interturbārēmur |
| 2nd pl. | interturbēminī | interturbārēminī |
| 3rd pl. | interturbentur | interturbārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interturbā | interturbāre |
| pres. 2nd pl. | interturbāte | interturbāminī |
| fut. 2nd sg. | interturbātō | interturbātor |
| fut. 3rd sg. | interturbātō | interturbātor |
| fut. 2nd pl. | interturbātōte | — |
| fut. 3rd pl. | interturbantō | interturbantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interturbāre | interturbārī |
| perfect infinitive | interturbāvisse | interturbātum esse |
| future infinitive | interturbātūrum esse | interturbātum īrī |
| present participle | interturbāns | — |
| perfect participle | — | interturbātus interturbāta, interturbātā, interturbātae, interturbātam, interturbātārum, interturbātās, interturbātī, interturbātōrum, interturbātōs |
| future participle | interturbātūrus interturbātūra, interturbātūrā, interturbātūrae, interturbātūram, interturbātūrārum, interturbātūrās, interturbātūre, interturbātūrī, interturbātūrīs, interturbātūrō, interturbātūrōrum, interturbātūrōs, interturbātūrum | interturbandus interturbanda, interturbandā, interturbandae, interturbandam, interturbandārum, interturbandās, interturbande, interturbandīs, interturbandōrum, interturbandōs |
gerundinterturbandī, interturbandō, interturbandumsupineinterturbātum, interturbātū
inter-turbo, 1, v. a.,
I. to produce disquietude or confusion, to cause a disturbance (ante- and post-class.):
ne interturba, Plaut. Bacch. 4, 4, 81; Amm. 18, 2, 5; 26, 4; 31, 12 (but not Ter. And. 4, 1, 39; v. Bentl. ad h. l.): qui interturbare gestit affectum, Ambros. in Psa. 38, § 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-turbō —, —, āre,
to make disturbance, T.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterturbō
Latin inter- Latin turbo Latin interturbō From inter- + turbo.