verbthird conjugation
interstinguō
interstinguō (present infinitive interstinguere, perfect active interstīnxī, supine interstīnctum)
Classical[ɪn.tɛrˈstɪŋ.ɡʷoː]Ecclesiastical[in.terˈstiŋ.ɡʷo]
Meaning
- to mark off
- to variegate
- to extinguish
- to kill
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interstinguō | interstinguēbam | interstinguam | interstīnxī | interstīnxeram | interstīnxerō |
| 2nd sg. | interstinguis | interstinguēbās | interstinguēs | interstīnxistī | interstīnxerās | interstīnxeris |
| 3rd sg. | interstinguit | interstinguēbat | interstinguet | interstīnxit | interstīnxerat | interstīnxerit |
| 1st pl. | interstinguimus | interstinguēbāmus | interstinguēmus | interstīnximus | interstīnxerāmus | interstīnxerimus |
| 2nd pl. | interstinguitis | interstinguēbātis | interstinguētis | interstīnxistis | interstīnxerātis | interstīnxeritis |
| 3rd pl. | interstinguunt | interstinguēbant | interstinguent | interstīnxērunt interstīnxēre | interstīnxerant | interstīnxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interstinguam | interstinguerem | interstīnxerim | interstīnxissem |
| 2nd sg. | interstinguās | interstinguerēs | interstīnxerīs | interstīnxissēs |
| 3rd sg. | interstinguat | interstingueret | interstīnxerit | interstīnxisset |
| 1st pl. | interstinguāmus | interstinguerēmus | interstīnxerīmus | interstīnxissēmus |
| 2nd pl. | interstinguātis | interstinguerētis | interstīnxerītis | interstīnxissētis |
| 3rd pl. | interstinguant | interstinguerent | interstīnxerint | interstīnxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interstinguor | interstinguēbar | interstinguar |
| 2nd sg. | interstingueris interstinguere | interstinguēbāris interstinguēbāre | interstinguēris interstinguēre |
| 3rd sg. | interstinguitur | interstinguēbātur | interstinguētur |
| 1st pl. | interstinguimur | interstinguēbāmur | interstinguēmur |
| 2nd pl. | interstinguiminī | interstinguēbāminī | interstinguēminī |
| 3rd pl. | interstinguuntur | interstinguēbantur | interstinguentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interstinguar | interstinguerer |
| 2nd sg. | interstinguāris interstinguāre | interstinguerēris interstinguerēre |
| 3rd sg. | interstinguātur | interstinguerētur |
| 1st pl. | interstinguāmur | interstinguerēmur |
| 2nd pl. | interstinguāminī | interstinguerēminī |
| 3rd pl. | interstinguantur | interstinguerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interstingue | interstinguere |
| pres. 2nd pl. | interstinguite | interstinguiminī |
| fut. 2nd sg. | interstinguitō | interstinguitor |
| fut. 3rd sg. | interstinguitō | interstinguitor |
| fut. 2nd pl. | interstinguitōte | — |
| fut. 3rd pl. | interstinguuntō | interstinguuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interstinguere | interstinguī |
| perfect infinitive | interstīnxisse | interstīnctum esse |
| future infinitive | interstīnctūrum esse | interstīnctum īrī |
| present participle | interstinguēns | — |
| perfect participle | — | interstīnctus interstīncta, interstīnctā, interstīnctae, interstīnctam, interstīnctārum, interstīnctās, interstīncte, interstīnctī, interstīnctīs, interstīnctō, interstīnctōrum, interstīnctōs |
| future participle | interstīnctūrus interstīnctūra, interstīnctūrā, interstīnctūrae, interstīnctūram, interstīnctūrārum, interstīnctūrās, interstīnctūre, interstīnctūrī, interstīnctūrīs, interstīnctūrō, interstīnctūrōrum, interstīnctūrōs, interstīnctūrum | interstinguendus interstinguenda, interstinguendā, interstinguendae, interstinguendam, interstinguendārum, interstinguendās, interstinguende, interstinguendīs, interstinguendōrum, interstinguendōs |
gerundinterstinguendī, interstinguendō, interstinguendumsupineinterstīnctum, interstīnctū
inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
I. In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.):
spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm. 19, 1, 3.— II. In partic.
A. To extinguish:
quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.— B. To kill:
aliquem, App. M. 4, p. 147, 34.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterstinguō
Latin inter- Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin interstinguō From inter- + stinguō.