LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

interstinguō

interstinguō (present infinitive interstinguere, perfect active interstīnxī, supine interstīnctum)
Classical[ɪn.tɛrˈstɪŋ.ɡʷoː]Ecclesiastical[in.terˈstiŋ.ɡʷo]

Meaning

  1. to mark off
  2. to variegate
  3. to extinguish
  4. to kill

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interstinguōinterstinguēbaminterstinguaminterstīnxīinterstīnxeraminterstīnxerō
2nd sg.interstinguisinterstinguēbāsinterstinguēsinterstīnxistīinterstīnxerāsinterstīnxeris
3rd sg.interstinguitinterstinguēbatinterstinguetinterstīnxitinterstīnxeratinterstīnxerit
1st pl.interstinguimusinterstinguēbāmusinterstinguēmusinterstīnximusinterstīnxerāmusinterstīnxerimus
2nd pl.interstinguitisinterstinguēbātisinterstinguētisinterstīnxistisinterstīnxerātisinterstīnxeritis
3rd pl.interstinguuntinterstinguēbantinterstinguentinterstīnxērunt
interstīnxēre
interstīnxerantinterstīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interstinguaminterstinguereminterstīnxeriminterstīnxissem
2nd sg.interstinguāsinterstinguerēsinterstīnxerīsinterstīnxissēs
3rd sg.interstinguatinterstingueretinterstīnxeritinterstīnxisset
1st pl.interstinguāmusinterstinguerēmusinterstīnxerīmusinterstīnxissēmus
2nd pl.interstinguātisinterstinguerētisinterstīnxerītisinterstīnxissētis
3rd pl.interstinguantinterstinguerentinterstīnxerintinterstīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interstinguorinterstinguēbarinterstinguar
2nd sg.interstingueris
interstinguere
interstinguēbāris
interstinguēbāre
interstinguēris
interstinguēre
3rd sg.interstinguiturinterstinguēbāturinterstinguētur
1st pl.interstinguimurinterstinguēbāmurinterstinguēmur
2nd pl.interstinguiminīinterstinguēbāminīinterstinguēminī
3rd pl.interstinguunturinterstinguēbanturinterstinguentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interstinguarinterstinguerer
2nd sg.interstinguāris
interstinguāre
interstinguerēris
interstinguerēre
3rd sg.interstinguāturinterstinguerētur
1st pl.interstinguāmurinterstinguerēmur
2nd pl.interstinguāminīinterstinguerēminī
3rd pl.interstinguanturinterstinguerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interstingueinterstinguere
pres. 2nd pl.interstinguiteinterstinguiminī
fut. 2nd sg.interstinguitōinterstinguitor
fut. 3rd sg.interstinguitōinterstinguitor
fut. 2nd pl.interstinguitōte—
fut. 3rd pl.interstinguuntōinterstinguuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterstinguereinterstinguī
perfect infinitiveinterstīnxisseinterstīnctum esse
future infinitiveinterstīnctūrum esseinterstīnctum īrī
present participleinterstinguēns—
perfect participle—interstīnctus
interstīncta, interstīnctā, interstīnctae, interstīnctam, interstīnctārum, interstīnctās, interstīncte, interstīnctī, interstīnctīs, interstīnctō, interstīnctōrum, interstīnctōs
future participleinterstīnctūrus
interstīnctūra, interstīnctūrā, interstīnctūrae, interstīnctūram, interstīnctūrārum, interstīnctūrās, interstīnctūre, interstīnctūrī, interstīnctūrīs, interstīnctūrō, interstīnctūrōrum, interstīnctūrōs, interstīnctūrum
interstinguendus
interstinguenda, interstinguendā, interstinguendae, interstinguendam, interstinguendārum, interstinguendās, interstinguende, interstinguendīs, interstinguendōrum, interstinguendōs
gerundinterstinguendī, interstinguendō, interstinguendumsupineinterstīnctum, interstīnctū

inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
I. In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.): spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm. 19, 1, 3.—
II. In partic.
A. To extinguish: quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.—
B. To kill: aliquem, App. M. 4, p. 147, 34.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterstinguō

Latin inter- Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin interstinguō From inter- + stinguō.

Quick answers

What does interstinguō mean in Latin?
interstinguō, a verb, means “to mark off; to variegate; to extinguish”.
What are the principal parts of interstinguō?
interstinguō, interstinguere, interstīnxī, interstīnctum (third conjugation).
How do you pronounce interstinguō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈstɪŋ.ɡʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈstiŋ.ɡʷo].
Where does interstinguō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interstinguō.