adjectivefirst/second-declension adjective
interritus
interritus (feminine interrita, neuter interritum)
Classical[ɪnˈtɛr.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtɛr.ri.tus]
Meaning
- adjectiveunafraid
- adjectivefearless
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | interritus | interrita | interritum |
| genitive | interritī | interritae | interritī |
| dative | interritō | interritae | interritō |
| accusative | interritum | interritam | interritum |
| ablative | interritō | interritā | interritō |
| vocative | interrite | interrita | interritum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | interritī | interritae | interrita |
| genitive | interritōrum | interritārum | interritōrum |
| dative | interritīs | interritīs | interritīs |
| accusative | interritōs | interritās | interrita |
| ablative | interritīs | interritīs | interritīs |
| vocative | interritī | interritae | interrita |
in-terrĭtus, a, um, adj.,
I. undaunted, undismayed, unterrified (poet. and in postAug. prose; cf.
impavidus): bracchia interritus extulit ad auras, Verg. A. 5, 427: spectatque interrita pugnas, id. ib. 11, 837: vultu, Quint. 1, 3, 4: classis interrita fertur, fearless, Verg. A. 5, 863; Ov. M. 13, 198; 15, 514; Tac. A. 1, 64; Quint. 5, 7, 11 al.; Curt. 6, 5, 29; 3, 6, 9 al.—With gen.: mens interrita leti, unterrified at death, not afraid of death, Ov. M. 10, 616.— Adv.: interrĭtē, undauntedly, Mart. Cap. 1, § 16 init.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-territus adj.,
undaunted, undismayed, unterrified: Bracchia interritus extulit, V.: classis, fearless, V.: mens leti, not afraid, O.: voltus, Cu.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininterritus
Latin territus Latin interritus From in- + territus.