noun · neutersecond declension
interpretāmentum
interpretāmentum n (genitive interpretāmentī)
Classical[ɪn.tɛr.prɛ.taːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[in.ter.pre.taˈmɛn.tum]
Meaning
- explanation, interpretation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interpretāmentum | interpretāmenta |
| genitive | interpretāmentī | interpretāmentōrum |
| dative | interpretāmentō | interpretāmentīs |
| accusative | interpretāmentum | interpretāmenta |
| ablative | interpretāmentō | interpretāmentīs |
| vocative | interpretāmentum | interpretāmenta |
interprĕtāmentum, i, n. id.,
I. an explanation, exposition, translation, interpretation (post-class.):
obscurius, Gell. 6, 2, 2: Graeci (verbi), id. 13, 9, 4: alicujus rei Latinum, id. 5, 18, 7: somniorum, Petr. 10.Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin interpretāmentum From interpretor + -mentum.
Descendants
- Englishinterpretament
- GermanInterpretament