noun · femininethird declension
intermissiō
intermissiō f (genitive intermissiōnis)
Meaning
- intermission, interruption
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | intermissiō | intermissiōnēs |
| genitive | intermissiōnis | intermissiōnum |
| dative | intermissiōnī | intermissiōnibus |
| accusative | intermissiōnem | intermissiōnēs |
| ablative | intermissiōne | intermissiōnibus |
| vocative | intermissiō | intermissiōnēs |
intermissĭo ōnis, f. intermitto,
I. a breaking off, intermission, interruption; a neglecting, ceasing, discontinuance (class.):
forensis operae, Cic. Div. 2, 68, 142: sine ulla intermissione, without any intermission, id. N. D. 1, 41, 114: a qua (actione) saepe fit intermissio, id. Off. 1, 6: per intermissiones has intervallaque, Liv. 5, 5: febris, Cels. 2, 10: epistularum, interruption of a correspondence, Cic. Fam. 7, 13, 1: consuetudinis, id. ib. 5, 17: intermissionem officii facere, id. Lael. 2, 8: si furiosus habet intermissionem, a lucid interval, Dig. 28, 1, 20: verborum, formed in short clauses, Cic. Part. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
intermissiō ōnis, f
intermitto, a breaking off, intermission, interruption, discontinuance: forensis operae: sine ullā intermissione: per intermissiones has, L.: epistularum, of correspondence: verborum, i. e. abruptness.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintermissiō
Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin intermittō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin intermissiō From intermittō (“interrupt, omit”) + -tiō.
Descendants
- Catalanintermissió
- Englishintermission
- Frenchintermission
- Italianintermissione
- Portugueseintermissão
- Spanishintermisión
- Galicianintermisión
- Russianинтермиссия