adjectivethird-declension two-termination adjective
interminābilis
interminābilis (neuter interminābile)
Classical[ɪn.tɛr.mɪˈnaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.ter.miˈnaː.bi.lis]
Meaning
- Late Latintwo terminationinterminable, endless
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | interminābilis | interminābilis | interminābile |
| genitive | interminābilis | interminābilis | interminābilis |
| dative | interminābilī | interminābilī | interminābilī |
| accusative | interminābilem | interminābilem | interminābile |
| ablative | interminābilī | interminābilī | interminābilī |
| vocative | interminābilis | interminābilis | interminābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | interminābilēs | interminābilēs | interminābilia |
| genitive | interminābilium | interminābilium | interminābilium |
| dative | interminābilibus | interminābilibus | interminābilibus |
| accusative | interminābilīs interminābilēs | interminābilīs interminābilēs | interminābilia |
| ablative | interminābilibus | interminābilibus | interminābilibus |
| vocative | interminābilēs | interminābilēs | interminābilia |
intermĭnābĭlis, e, adj. 2. in-terminalis,
I. endless, interminable (post-class.):
aetas, Tert. adv. Marc. 2, 3: jurgium, Sid. Ep. 2, 7.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininterminābilis
Latin terminō Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin interminābilis From in- (“not, un-”) + terminō (“to finish, end”) + -bilis (“-able”).
Descendants
- Catalaninterminable
- Frenchinterminable
- Englishinterminablefrom French interminable
- Italianinterminabile
- Portugueseinterminável
- Romanianinterminabil
- Spanishinterminable