noun · neutersecond declension
interdictum
interdictum n (genitive interdictī)
Meaning
- neuterinterdictum
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interdictum | interdicta |
| genitive | interdictī | interdictōrum |
| dative | interdictō | interdictīs |
| accusative | interdictum | interdicta |
| ablative | interdictō | interdictīs |
| vocative | interdictum | interdicta |
interdictum, i, n. interdico.
I. In gen., a prohibition:
nequeone ego ted interdictis facere mansuetem meis? Plaut. As. 3, 1, 1: deorum, Cic. Pis. 21, 48.— II. In partic., as a legal t. t., a provisional decree of the prætor, esp. in disputes of private persons respecting possession, prohibiting some act, a prætorian interdict:
certis ex causis praetor aut proconsul auctoritatem suam finiendis controversiis interponit ... formulae verborum quibus in ea re utitur interdicta decretave vocantur: interdicta cum prohibet aliquid fieri, Gai. Inst. 4, 139 sq. (v. the context): ergo hac lege jus civile, causae possessionum, praetorum interdicta tollentur, Cic. Agr. 3, 3: possessionem per interdictum repetere, id. Caecin. 3: interdicto contendere cum aliquo, id. de Or. 1, 10: venire ad interdictum, Petr. 13 and 83 (for the different classes of interdicts and their effects, v. Gai. Inst. 4, 142 sqq.; Just. Inst. 4, 15 Sandars ad loc.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interdictum ī, n
P. of interdico, a forbiden thing: si interdicta petes, H.—A prohibition: deorum.—Of the praetor, a provisional decree, interlocutory order, prohibition, interdict: praetorum interdicta tollentur: tyrannica interdicta tua: interdicto huic omne adimat ius Praetor, i. e. subject to a guardian, H.
Origins
Descendants
- Spanishentredicho
- Englishinterdictum
- Spanishinterdicto