LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

intercursō

intercursō (present infinitive intercursāre, perfect active intercursāvī, supine intercursātum)
Classical[ɪn.tɛrˈkʊr.soː]Ecclesiastical[in.terˈkur.so]

Meaning

  1. intransitiveto run or move between
  2. intransitiveto lie between, divide

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intercursōintercursābamintercursābōintercursāvīintercursāveramintercursāverō
2nd sg.intercursāsintercursābāsintercursābisintercursāvistīintercursāverāsintercursāveris
3rd sg.intercursatintercursābatintercursābitintercursāvitintercursāveratintercursāverit
1st pl.intercursāmusintercursābāmusintercursābimusintercursāvimusintercursāverāmusintercursāverimus
2nd pl.intercursātisintercursābātisintercursābitisintercursāvistisintercursāverātisintercursāveritis
3rd pl.intercursantintercursābantintercursābuntintercursāvērunt
intercursāvēre
intercursāverantintercursāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intercursemintercursāremintercursāverimintercursāvissem
2nd sg.intercursēsintercursārēsintercursāverīsintercursāvissēs
3rd sg.intercursetintercursāretintercursāveritintercursāvisset
1st pl.intercursēmusintercursārēmusintercursāverīmusintercursāvissēmus
2nd pl.intercursētisintercursārētisintercursāverītisintercursāvissētis
3rd pl.intercursentintercursārentintercursāverintintercursāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.intercursorintercursābarintercursābor
2nd sg.intercursāris
intercursāre
intercursābāris
intercursābāre
intercursāberis
intercursābere
3rd sg.intercursāturintercursābāturintercursābitur
1st pl.intercursāmurintercursābāmurintercursābimur
2nd pl.intercursāminīintercursābāminīintercursābiminī
3rd pl.intercursanturintercursābanturintercursābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.intercurserintercursārer
2nd sg.intercursēris
intercursēre
intercursārēris
intercursārēre
3rd sg.intercursēturintercursārētur
1st pl.intercursēmurintercursārēmur
2nd pl.intercursēminīintercursārēminī
3rd pl.intercursenturintercursārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intercursāintercursāre
pres. 2nd pl.intercursāteintercursāminī
fut. 2nd sg.intercursātōintercursātor
fut. 3rd sg.intercursātōintercursātor
fut. 2nd pl.intercursātōte—
fut. 3rd pl.intercursantōintercursantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintercursāreintercursārī
perfect infinitiveintercursāvisseintercursātum esse
future infinitiveintercursātūrum esseintercursātum īrī
present participleintercursāns—
perfect participle—intercursātus
future participleintercursātūrusintercursandus
gerundintercursandī, intercursandō, intercursandumsupineintercursātum, intercursātū

inter-curso, āvi, ātum, 1,
I. v. n. freq. [intercurro] (tmesis: inter enim cursant, Lucr. 3, 262), to run between.
I. Lit.: intercursantibus barbaris, Liv. 21, 35, 1.—
II. Transf., to be or lie between; to grow, move, or be in motion between: acinos foliis intercursantibus, Plin. 14, 3, 4, § 42; 15, 22, 24, § 88; in tmesi: inter enim cursant primordia principiorum motibus inter se, Lucr. 3, 262.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latinintercursō

Latin inter- Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin curro Latin intercurrō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin intercursō From intercurrō (“to run between, mingle”) + -tō.

Quick answers

What does intercursō mean in Latin?
intercursō, a verb, means “to run or move between; to lie between, divide”.
What are the principal parts of intercursō?
intercursō, intercursāre, intercursāvī, intercursātum (first conjugation).
How do you pronounce intercursō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈkʊr.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈkur.so].
Where does intercursō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin intercursō.