noun · masculinethird declension
intercessor
intercessor m (genitive intercessōris, feminine intercestrīx)
Classical[ɪn.tɛrˈkɛs.sɔr]Ecclesiastical[in.terˈt͡ʃɛs.sor]
Meaning
- masculinemediator, intercessor
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | intercessor | intercessōrēs intercestrīcēs |
| genitive | intercessōris intercestrīcis | intercessōrum intercestrīcum |
| dative | intercessōrī intercestrīcī | intercessōribus intercestrīcibus |
| accusative | intercessōrem intercestrīcem | intercessōrēs intercestrīcēs |
| ablative | intercessōre intercestrīce | intercessōribus intercestrīcibus |
| vocative | intercessor | intercessōrēs intercestrīcēs |
intercessor, ōris, m. id.,
I. one who intervenes.
I. A mediator in money matters, a surety:
utinam semper esses tribunus: intercessorem non quaereres, Cic. Fam. 7, 27, 1; id. Rosc. Am. 38, 110: rem aliquam agere intercessore ac deprecatore aliquo, App. Mag. 60, p. 313, 18: intercessorem quaerere, Quint. Decl. 300: nolo per intercessorem mutueris, Sen. Ep. 119 init. — B. A fulfiller, performer, Cod. Just. 1, 42, 8; 8, 17, 7.—
II. One who interposes, enters a protest.
A. A protester; of a tribune of the people who makes use of his veto, Cic. Agr. 2, 12:
agrariae legi intercessorem fore professus est, id. Sull. 23: legis, Liv. 4, 53: (Caesar) restitit, partim per intercess?*!res tribunos, etc., Suet. Caes. 29.— Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
intercessor ōris, m
1 CAD-, one who interposes, a mediator, surety: intercessorem quaerere: isto intercessore legati non adierunt, through his interference: rei malae.—An interferer, protester, adversary, preventer: stultitia intercessoris (of a tribune who exercises his veto): legis, L.
Origins
Descendants
- Catalanintercessor
- Italianintercessore
- Occitanintercessor
- Portugueseintercessor
- Spanishintercesor
- Galicianintercesor