verbfirst conjugation
intercalō
intercalō (present infinitive intercalāre, perfect active intercalāvī, supine intercalātum)
Classical[ɪnˈtɛr.ka.ɫoː]Ecclesiastical[inˈtɛr.ka.lo]
Meaning
- to intercalate
- to postpone
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercalō | intercalābam | intercalābō | intercalāvī | intercalāveram | intercalāverō intercalārō |
| 2nd sg. | intercalās | intercalābās | intercalābis | intercalāvistī intercalāstī | intercalāverās intercalārās | intercalāveris |
| 3rd sg. | intercalat | intercalābat | intercalābit | intercalāvit | intercalāverat intercalārat | intercalāverit intercalārit |
| 1st pl. | intercalāmus | intercalābāmus | intercalābimus | intercalāvimus | intercalāverāmus | intercalāverimus intercalārimus |
| 2nd pl. | intercalātis | intercalābātis | intercalābitis | intercalāvistis intercalāstis | intercalāverātis intercalārātis | intercalāveritis intercalāritis |
| 3rd pl. | intercalant | intercalābant | intercalābunt | intercalāvērunt intercalāvēre, intercalārunt | intercalāverant intercalārant | intercalāverint intercalārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercalem | intercalārem | intercalāverim intercalārim | intercalāvissem intercalāssem |
| 2nd sg. | intercalēs | intercalārēs | intercalāverīs | intercalāvissēs intercalāssēs |
| 3rd sg. | intercalet | intercalāret | intercalāverit intercalārit | intercalāvisset intercalāsset |
| 1st pl. | intercalēmus | intercalārēmus | intercalāverīmus intercalārīmus | intercalāvissēmus intercalāssēmus |
| 2nd pl. | intercalētis | intercalārētis | intercalāverītis intercalārītis | intercalāvissētis intercalāssētis |
| 3rd pl. | intercalent | intercalārent | intercalāverint intercalārint | intercalāvissent intercalāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercalor | intercalābar | intercalābor |
| 2nd sg. | intercalāris intercalāre | intercalābāris intercalābāre | intercalāberis intercalābere |
| 3rd sg. | intercalātur | intercalābātur | intercalābitur |
| 1st pl. | intercalāmur | intercalābāmur | intercalābimur |
| 2nd pl. | intercalāminī | intercalābāminī | intercalābiminī |
| 3rd pl. | intercalantur | intercalābantur | intercalābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | intercaler | intercalārer |
| 2nd sg. | intercalēris intercalēre | intercalārēris intercalārēre |
| 3rd sg. | intercalētur | intercalārētur |
| 1st pl. | intercalēmur | intercalārēmur |
| 2nd pl. | intercalēminī | intercalārēminī |
| 3rd pl. | intercalentur | intercalārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | intercalā | intercalāre |
| pres. 2nd pl. | intercalāte | intercalāminī |
| fut. 2nd sg. | intercalātō | intercalātor |
| fut. 3rd sg. | intercalātō | intercalātor |
| fut. 2nd pl. | intercalātōte | — |
| fut. 3rd pl. | intercalantō | intercalantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | intercalāre | intercalārī |
| perfect infinitive | intercalāvisse intercalāsse | intercalātum esse |
| future infinitive | intercalātūrum esse | intercalātum īrī |
| present participle | intercalāns | — |
| perfect participle | — | intercalātus intercalāta, intercalātā, intercalātae, intercalātam, intercalātārum, intercalātās, intercalātī, intercalātōrum, intercalātōs |
| future participle | intercalātūrus intercalātūra, intercalātūrā, intercalātūrae, intercalātūram, intercalātūrārum, intercalātūrās, intercalātūre, intercalātūrī, intercalātūrīs, intercalātūrō, intercalātūrōrum, intercalātūrōs, intercalātūrum | intercalandus intercalanda, intercalandā, intercalandae, intercalandam, intercalandārum, intercalandās, intercalande, intercalandīs, intercalandōrum, intercalandōs |
gerundintercalandī, intercalandō, intercalandumsupineintercalātum, intercalātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- annus (mensis, dies) intercalaris
- the intercalary year (month, day).
inter-călo, āvi, ātum, 1, v. a., lit.,
I. to proclaim that something has been intercalated, to insert, intercalate a day or month (syn.: interpono, intericio); usu. in pass.:
si intercalatum erit Calendis Maiis, Cato, R. R. 159: ut duodecim annis continuis non intercalaretur, Suet. Caes. 40: fasti intercalandi licentiā turbati, id. ib.: dies intercalatus, Macr. S. 1, 14 fin. — Impers.: quando primo intercalatum sit, Macr. S. 1, 13, 19.— Act. absol.: Junius Servium Tullium regem primum intercalasse commemorat, Macr. S. 1, 13, 20. The pontifices, to whom it was left to determine the number of intercalary days, were often induced, by party considerations, to insert more or fewer than the proper number of days, or even to neglect the intercalation altogether.—Hence, pass. impers.: illud memento curare ... ut annus noster maneat suo statu, ne quid novi decernatur; hoc tibi ita mando ... ut pugnes, ne intercaletur, Cic. Att. 5, 9, 2.—II. Transf.:
intercalata poena, i. e. put off, deferred, Liv. 9, 9, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-calō āvī, ātus, āre,
to proclaim an insertion in the calendar, insert, intercalate (a prerogative of the pontifices): ut pugnes, ne intercaletur. —To put off, postpone: intercalata poena, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintercalō
Latin inter- Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Italic *kalō Latin calō Latin intercalō From inter- (“between, among”) + calō (“to call, to place”).
Descendants
- Catalanintercalar
- Italianintercalare
- Portugueseintercalar
- Spanishintercalar
- Galicianintercalar
- Sicilianntircalari
- Venetanintercałar