LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

īnstringō

īnstringō (present infinitive īnstringere, perfect active īnstrīnxī, supine īnstrictum)
Classical[ĩːˈstrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[inˈstriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to bind, girdle, fasten, chain
  2. to draw or brandish (a weapon)
  3. to stimulate, incite

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnstringōīnstringēbamīnstringamīnstrīnxīīnstrīnxeramīnstrīnxerō
2nd sg.īnstringisīnstringēbāsīnstringēsīnstrīnxistīīnstrīnxerāsīnstrīnxeris
3rd sg.īnstringitīnstringēbatīnstringetīnstrīnxitīnstrīnxeratīnstrīnxerit
1st pl.īnstringimusīnstringēbāmusīnstringēmusīnstrīnximusīnstrīnxerāmusīnstrīnxerimus
2nd pl.īnstringitisīnstringēbātisīnstringētisīnstrīnxistisīnstrīnxerātisīnstrīnxeritis
3rd pl.īnstringuntīnstringēbantīnstringentīnstrīnxērunt
īnstrīnxēre
īnstrīnxerantīnstrīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnstringamīnstringeremīnstrīnxerimīnstrīnxissem
2nd sg.īnstringāsīnstringerēsīnstrīnxerīsīnstrīnxissēs
3rd sg.īnstringatīnstringeretīnstrīnxeritīnstrīnxisset
1st pl.īnstringāmusīnstringerēmusīnstrīnxerīmusīnstrīnxissēmus
2nd pl.īnstringātisīnstringerētisīnstrīnxerītisīnstrīnxissētis
3rd pl.īnstringantīnstringerentīnstrīnxerintīnstrīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnstringorīnstringēbarīnstringar
2nd sg.īnstringeris
īnstringere
īnstringēbāris
īnstringēbāre
īnstringēris
īnstringēre
3rd sg.īnstringiturīnstringēbāturīnstringētur
1st pl.īnstringimurīnstringēbāmurīnstringēmur
2nd pl.īnstringiminīīnstringēbāminīīnstringēminī
3rd pl.īnstringunturīnstringēbanturīnstringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnstringarīnstringerer
2nd sg.īnstringāris
īnstringāre
īnstringerēris
īnstringerēre
3rd sg.īnstringāturīnstringerētur
1st pl.īnstringāmurīnstringerēmur
2nd pl.īnstringāminīīnstringerēminī
3rd pl.īnstringanturīnstringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnstringeīnstringere
pres. 2nd pl.īnstringiteīnstringiminī
fut. 2nd sg.īnstringitōīnstringitor
fut. 3rd sg.īnstringitōīnstringitor
fut. 2nd pl.īnstringitōte—
fut. 3rd pl.īnstringuntōīnstringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnstringereīnstringī
perfect infinitiveīnstrīnxisseīnstrictum esse
future infinitiveīnstrictūrum esseīnstrictum īrī
present participleīnstringēns—
perfect participle—īnstrictus
īnstricta, īnstrictā, īnstrictae, īnstrictam, īnstrictārum, īnstrictās, īnstricte, īnstrictī, īnstrictīs, īnstrictō, īnstrictōrum, īnstrictōs
future participleīnstrictūrus
īnstrictūra, īnstrictūrā, īnstrictūrae, īnstrictūram, īnstrictūrārum, īnstrictūrās, īnstrictūre, īnstrictūrī, īnstrictūrīs, īnstrictūrō, īnstrictūrōrum, īnstrictūrōs, īnstrictūrum
īnstringendus
īnstringundus, īnstringenda, īnstringendā, īnstringendae, īnstringendam, īnstringendārum, īnstringendās, īnstringende, īnstringendīs, īnstringendōrum, īnstringendōs
gerundīnstringendī, īnstringendō, īnstringendumsupineīnstrictum, īnstrictū

in-stringo, nxi, ictum, 3, v. a.
I. To bind, girdle, fasten, chain (rare; not anteAug.): aliquem vinculis, Quint. Decl. 5, 16: adhuc feralibus amiculis instrictus, App. M. 10, p. 244, 14.—Absol., Isid. 19, 10, 1.—
II. Of a weapon, to draw, brandish, employ in attack: nam si gladium instrinxit, quid dubium est quin occidendi animo percusserit? Mos. et Rom. Leg. Coll. 1, 6, 3.—
III. Trop., to stimulate, incite: divino spiritu instrictus, Liv. 5, 15, 10 Drak. N. cr.; so, uxor dolore, App. M. 8, p. 211; 9, p. 225, 9 (Hild., instinctus): haec admonitio Tauri non modo non repressit, sed instrinxit etiam nos ad elegantiam Graecae orationis affectandam, Gell. 17, 20, 7 Hertz.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnstringō

Proto-Indo-European *streyg- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *strinégti Proto-Italic *stringō Proto-Indo-European *strengʰ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *stréngʰeti Proto-Italic *strengō Latin stringō Latin īnstringō From in- + stringō.

Quick answers

What does īnstringō mean in Latin?
īnstringō, a verb, means “to bind, girdle, fasten, chain; to draw or brandish (a weapon); to stimulate, incite”.
What are the principal parts of īnstringō?
īnstringō, īnstringere, īnstrīnxī, īnstrictum (third conjugation).
How do you pronounce īnstringō?
In classical Latin, [ĩːˈstrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈstriŋ.ɡo].
Where does īnstringō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnstringō.