LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

īnstīnctus1

īnstīnctus m (genitive īnstīnctūs)
Classical[ĩːˈstiːŋk.tʊs]Ecclesiastical[inˈstiŋk.tus]

Meaning

  1. instigation
  2. inspiration

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Incitare · Instigare · Irritare · Instinctus

1. Incitare (from ciere) denotes to urge an inactive person by merely bidding, speaking to, and calling upon him, to an action, generally of a laudable kind, synonymously with hortari; instigare (from στίξαι) to spur on a reluctant person by more vehement exhortations, promises, threatenings, to an adventurous act, synonymously with stimulare; irritare (ἀνερεθίζω) to incite a quiet person by rousing his passions, ambition, revenge, to a violent action, synonymously with exarcerbare. Ter. And. iv. 2, 9. Age, si hic non insanit satis sua sponte, instiga. Lucr. iv. 1075. Et stimuli subsunt qui instigant lædere id upsum. 2. Instigatus means spurred on by an exterior and profane power, by words, commands, etc.; instinctus means impelled by an interior and higher power, by inspiration, love, the voice of the gods. (iii. 314.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnstīnctusīnstīnctūs
genitiveīnstīnctūsīnstīnctuum
dativeīnstīnctuīīnstīnctibus
accusativeīnstīnctumīnstīnctūs
ablativeīnstīnctūīnstīnctibus
vocativeīnstīnctusīnstīnctūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

divino quodam instinctu concitari, ferri (Div. 1. 31. 66)
to feel inspired.

instinctus, ūs, m. instinguo,
I. instigation, impulse (class.; mostly in abl. sing.): oracula, quae instinctu divino afflatuque funduntur, inspiration, Cic. Div. 1, 18, 34; id. ib. 1, 6 fin.; 1. 31, 66: sine caelesti aliquo mentis instinctu, id. Tusc. 1, 26: instinctu decurionum, Tac. H. 1, 70: instinctibus daemonum, Lact. 4, 30: ex instinctu deorum dicere, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnstīnctus

Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin īnstinguō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin īnstīnctus From īnstinguō + -tus.

Descendants
  • Englishinstinct
  • GermanInstinkt
  • Spanishinstinto
  • Russianинстинкт
adjectivefirst/second-declension adjective
īnstīnctus2
īnstīnctus (feminine īnstīncta, neuter īnstīnctum)
Classical[ĩːˈstiːŋk.tʊs]Ecclesiastical[inˈstiŋk.tus]

Meaning

  1. adjectivehaving been inspired
  2. adjectivehaving been infuriated

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnstīnctusīnstīnctaīnstīnctum
genitiveīnstīnctīīnstīnctaeīnstīnctī
dativeīnstīnctōīnstīnctaeīnstīnctō
accusativeīnstīnctumīnstīnctamīnstīnctum
ablativeīnstīnctōīnstīnctāīnstīnctō
vocativeīnstīncteīnstīnctaīnstīnctum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnstīnctīīnstīnctaeīnstīncta
genitiveīnstīnctōrumīnstīnctārumīnstīnctōrum
dativeīnstīnctīsīnstīnctīsīnstīnctīs
accusativeīnstīnctōsīnstīnctāsīnstīncta
ablativeīnstīnctīsīnstīnctīsīnstīnctīs
vocativeīnstīnctīīnstīnctaeīnstīncta

instinctus, a, um, Part., from instinguo.

Origins

Perfect passive participle of īnstinguō (“instigate”).

Quick answers

What does īnstīnctus mean in Latin?
īnstīnctus, a noun, means “instigation; inspiration”.
What is the genitive of īnstīnctus?
The genitive singular is īnstīnctūs. īnstīnctus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce īnstīnctus?
In classical Latin, [ĩːˈstiːŋk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈstiŋk.tus].
Where does īnstīnctus come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnstīnctus.