noun · femininethird declension
īnstaurātiō
īnstaurātiō f (genitive īnstaurātiōnis)
Classical[ĩː.stau̯ˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[in.stau̯ˈrat.t͡si.o]
Meaning
- the act of renewing; renewal, repetition
- An Ancient Roman term referring to the redoing of a ceremony or ritual that has gone awry in some fashion, no matter how minor.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnstaurātiō | īnstaurātiōnēs |
| genitive | īnstaurātiōnis | īnstaurātiōnum |
| dative | īnstaurātiōnī | īnstaurātiōnibus |
| accusative | īnstaurātiōnem | īnstaurātiōnēs |
| ablative | īnstaurātiōne | īnstaurātiōnibus |
| vocative | īnstaurātiō | īnstaurātiōnēs |
instaurātĭo, ōnis, f. id.,
I. a renewing, renewal, repetition: ludorum, Auct. Har. Resp. 11; Liv. 2, 36:
templorum, restoration, Eum. Pan. ad Const. 20: pugnae, Gell. 15, 18, 2: causae, Paul Sent. 5, 5, a. 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnstaurātiō ōnis, f
instauro, a renewing, repetition: ludorum: ludi ex instauratione paran tur, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tio Latin īnstaurātiō From īnstaurō + -tio.
Descendants
- Catalaninstauració
- Frenchinstauration
- Italianinstaurazione
- Portugueseinstauração
- Romanianinstaurație
- Spanishinstauración
- Galicianinstauración