LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnspoliātus

īnspoliātus (feminine īnspoliāta, neuter īnspoliātum)
Classical[ĩː.spɔ.liˈaː.tʊs]Ecclesiastical[in.spo.liˈaː.tus]

Meaning

  1. adjectivenot plundered

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnspoliātusīnspoliātaīnspoliātum
genitiveīnspoliātīīnspoliātaeīnspoliātī
dativeīnspoliātōīnspoliātaeīnspoliātō
accusativeīnspoliātumīnspoliātamīnspoliātum
ablativeīnspoliātōīnspoliātāīnspoliātō
vocativeīnspoliāteīnspoliātaīnspoliātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnspoliātīīnspoliātaeīnspoliāta
genitiveīnspoliātōrumīnspoliātārumīnspoliātōrum
dativeīnspoliātīsīnspoliātīsīnspoliātīs
accusativeīnspoliātōsīnspoliātāsīnspoliāta
ablativeīnspoliātīsīnspoliātīsīnspoliātīs
vocativeīnspoliātīīnspoliātaeīnspoliāta

in-spŏlĭātus, a, um, adj.,
I. not plundered (poet. and in post-Aug. prose): occi sus est non praedae gratiā, quia inspoliatus est, Quint. 7, 1, 33; Sen. Contr. 5, 30: arma, Verg. A. 11, 594.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnspoliātus

Latin spoliātus Latin īnspoliātus From in- (“un-”) + spoliātus (“plundered”).

Quick answers

What does īnspoliātus mean in Latin?
īnspoliātus, a adjective, means “not plundered”.
How do you pronounce īnspoliātus?
In classical Latin, [ĩː.spɔ.liˈaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.spo.liˈaː.tus].
Where does īnspoliātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnspoliātus.