LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

innuō

innuō (present infinitive innuere, perfect active innuī, supine innūtum)
Classical[ˈɪn.nu.oː]Ecclesiastical[ˈin.nu.o]

Meaning

  1. to give a nod, sign; to hint with a gesture
  2. to intimate, signify

Latīnē defined in Latin in our graded readers

digitō signum dō
innuō -ere — in Epistulae, ch. 14

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.innuōinnuēbaminnuaminnuīinnueraminnuerō
2nd sg.innuisinnuēbāsinnuēsinnuistīinnuerāsinnueris
3rd sg.innuitinnuēbatinnuetinnuitinnueratinnuerit
1st pl.innuimusinnuēbāmusinnuēmusinnuimusinnuerāmusinnuerimus
2nd pl.innuitisinnuēbātisinnuētisinnuistisinnuerātisinnueritis
3rd pl.innuuntinnuēbantinnuentinnuērunt
innuēre
innuerantinnuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.innuaminnuereminnueriminnuissem
2nd sg.innuāsinnuerēsinnuerīsinnuissēs
3rd sg.innuatinnueretinnueritinnuisset
1st pl.innuāmusinnuerēmusinnuerīmusinnuissēmus
2nd pl.innuātisinnuerētisinnuerītisinnuissētis
3rd pl.innuantinnuerentinnuerintinnuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.innuorinnuēbarinnuar
2nd sg.innueris
innuere
innuēbāris
innuēbāre
innuēris
innuēre
3rd sg.innuiturinnuēbāturinnuētur
1st pl.innuimurinnuēbāmurinnuēmur
2nd pl.innuiminīinnuēbāminīinnuēminī
3rd pl.innuunturinnuēbanturinnuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.innuarinnuerer
2nd sg.innuāris
innuāre
innuerēris
innuerēre
3rd sg.innuāturinnuerētur
1st pl.innuāmurinnuerēmur
2nd pl.innuāminīinnuerēminī
3rd pl.innuanturinnuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.innueinnuere
pres. 2nd pl.innuiteinnuiminī
fut. 2nd sg.innuitōinnuitor
fut. 3rd sg.innuitōinnuitor
fut. 2nd pl.innuitōte—
fut. 3rd pl.innuuntōinnuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinnuereinnuī
perfect infinitiveinnuisseinnūtum esse
future infinitiveinnūtūrum esseinnūtum īrī
present participleinnuēns
innuente, innuentem, innuentēs, innuentī, innuentia, innuentibus, innuentis, innuentīs, innuentium
—
perfect participle—innūtus
innūta, innūtā, innūtae, innūtam, innūtārum, innūtās, innūte, innūtī, innūtīs, innūtō, innūtōrum, innūtōs
future participleinnūtūrus
innūtūra, innūtūrā, innūtūrae, innūtūram, innūtūrārum, innūtūrās, innūtūre, innūtūrī, innūtūrīs, innūtūrō, innūtūrōrum, innūtūrōs, innūtūrum
innuendus
innuenda, innuendā, innuendae, innuendam, innuendārum, innuendās, innuende, innuendīs, innuendōrum, innuendōs
gerundinnuendī, innuendō, innuendumsupineinnūtum, innūtū

in-nŭo, ŭi, ūtum, 3, v. n.,
I. to give a nod, to nod to; to give a sign, to intimate, hint.
(a). With dat.: ubi ego innuero vobis, Plaut. Rud. 3, 4, 26: abiens innuit mihi, Ter. Eun. 4, 5, 9: stabat innuebat digito similis vocanti, Plin. Ep. 7, 27, 9.—
(b). Absol.: ne mora sit, si innuerim, quin pugnus in mala haereat, Ter. Ad. 2, 1, 17: ubi innuerint, Liv. 8, 4, 2: coram licet innuat atque Rescribat, Juv. 6, 140: aqua innuetur his signis esse tenus, Vitr. 8, 5 ext.—
II. To mean, intimate, signify, = significo, Don. ad Ter. Ad. 2, 1, 46.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininnuō

Latin *nuō Latin innuō From in- (“to, towards”) + *nuō (“to nod”).

Descendants
  • Italianinnuire
  • Spanishinnuir
  • Englishinnuendo
  • Dalmatianinnuando

Quick answers

What does innuō mean in Latin?
innuō, a verb, means “to give a nod, sign; to hint with a gesture; to intimate, signify”.
What are the principal parts of innuō?
innuō, innuere, innuī, innūtum (third conjugation).
How do you pronounce innuō?
In classical Latin, [ˈɪn.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.nu.o].
Where does innuō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin innuō.